DIARY by PaigeMarshall

"i just found this world a hard place to be good in"

2009-10-25T01:18:00.005+03:00

.

.
penny charade
libby
"have you any idea how much i despise you?" spits mrs pennington...
"auden said it all: 'we must love one another or die.'" says mrs brooks...
and bunny junior feels he has become immune to this crazy grown-up world...
.

Nice...

2009-09-28T22:31:00.007+03:00

Sonbahar geldi.
Karadeniz’de kar bile yağmış ama bize henüz yağmurlar, rüzgarlar.
Sevdiğimiz insanlar tatillerini tamamladılar döndüler, hayvandan – gülsene, en bi sevdiğim büyükustaya ve sevip sevmememden bağımsız etrafta görmeye alışık olduğum insanlara kadar.
Kırmızılar yine sıcak sıcak içimizi ısıtmaya başladılar. Kırmızıları koyduğumuz kocaman şeffaflar geri geldiler sık kullanılan rafına, boğazkereler bizim.
Kırmızı ojeler de geri döndü, seyrek de olsa. Siyah yüksek topuklar da, artık tahta parkelerde ince topukların izleri sık sık.
Sabah tüm stresimi alıp götüren noir desir yüksek volume evde. Bu hafta Babylon açılıyor. Sonra Akbank Caz başlayacak, Ghetto’da Roxy’de Babylon’da. Santral İst’da Otto yenilendi. Tamirane’de fısıl fısıl muhabbetlere başladık bile zaten. Filmekimi gelecek. Oz filmler seçecek, biletler alıp sadece bir cmts üstüste 3 filme gidip diğerlerinin hiçbirine gitmeyeceğiz muhtemel.

One More Person terk etti alemi... Tam da Lost çalarken inceden sızıntılı. Ama kendisini hakkaten sevdiğimden mi yoksa en içimden bir yerlerden iyi olacak diye düşündüğümden / iyi olsun istediğimden mi nedense hayatımda belki de ilk kez kötü ayrılmadım... Genelde ayrılırken tiksinen ben; O.M.P. için istiyorum ki: turuncu saçları kadar renkli olsun gelecek günler.

Tw’da K.V.’u ara ara duyunca, sanki sevdiğim bir bara gitmişim de, bir anda karşıma çıkmış gibi hissediyorum... Sevdiğin bir barda, sevdiğin bir adamı görmekten daha güzel ne olabilir ki!

Ve de uncle alex’in de dediği ve bize dedirttiği gibi: if this isn’t nice, what is?

Not for Sale

2009-09-05T19:17:00.007+03:00

Eski aşkım votkaya döndüm.

Daha çok yeniyiz birlikte, kendisi bu sıcaklardaki ferahlatma hali ile kandırdı beni yine. En son ne zaman beraberdik tam hatırlamamakla birlikte, uzun bir birliktelik olmayacağını düşünmekteyim, eylül artık, yakında kocaman şeffaflarda avuçlarımızı dolduran kuru sıkı kırmızıların zamanı olacak...
Artık eylül ve oldukça boktan geçen bir yaz bitiyor, sonbahardan biraz beklentim var, en azından 2 tane planlanma aşamasında seyahatim var; yaz sıcaklarından da acaip sıkıldım zaten.
Yaz sıcakları, safi pide yemeler, gün boyu oruçlar falan derken; zaten kıt zekası olan halkımızın beyni iyice pideye döndü sanırım. Saçmalamalar üstüne saçmalamalara denk geliyorum.

Geçen gün Moda’da bir ilan gördüm, “sahibinden” olanlardan. Moda da o gün nasıl sakin, nasıl huzurlu; deniz şıkır şıkır, bebek gezdiren 2-3 kadından başka insan yok sokakta... Bitişik nizam, haftasonları katliam falan ama yaşanası gibi geldi. Aradım telefon numarasını, gayet normalmiş gibi bir sesi olan bir adam açtı. İşte “pardon” dedim, “müsait miydiniz”... “Bugün gelecek olan siz miydiniz” dedi, “yok” dedim, “ben demin geçtim de önünden, ilandan şeyettim”... “Gelin o zaman, burda konuşalım” dedi. “Geçtim ben artık ordan” dedim, “ne kadardı acaba?” “Fiyatı önemli değil, teşekkürler” dedi adam; kapattık telefonları...
Şimdi acaba, adam ani bir travma geçirip, “evim beğeniliyor demek ki satmiyim mi” dedi bir anda; yoksa amca aslında nuri alço falan mı, evi görmek için gidince “hava da çok sıcak, bi gazoz veriyim mi yavrum?” diyor gelenlere...

Aborjinlere hakaret...

2009-08-27T22:53:00.006+03:00

methadras'a ithafen :)

(methadras şiddetle tiskinebilen hatta hızla nefret edebilen bir kişi olduğu için kendisine sevgimiz ve saygımız sonsuz.)

KGS kartı kullanımı ile ilgili bazı tespitleri olmuş, ordan yola çıkarak:

Dün Ankara’dan dönerken acaip yorgunduk.. Sürekli anons yapması gereken / işi anons olan kadına yüksek sesle “bi sussan keşke” diye söylenirken yakaladım kendimi bir ara – ama yorgun / dinlenik, tatil / iş ne olursa olsun; bu uçuşlarda en sevmediğim şey: uçağa binemeyen, binse de oturamayan, kendisi / karısı otursa da, karısı / kendisi yerleşemeyen, ısrarla bagaj olarak vermedikleri kendileri kadar çantalarını "başüstü dolaplarına" yerleştiremeyen insanlar ve bu insanlar yüzünden biz yerleşmesi ve uyuyası olan kişilerin koltuklarımıza oturmamızın zaman alması...

Bi de bu check-in görevlileri bazen (sanırım onlar da zaman zaman yolculara fena halde kıl olduklarından) aileleri bölüveriyorlar çeşitli sıralara ve de koltuklara...

Dün de bir kadın (ki kendisi pek feminen bir görüntü de sergilemiyordu), kocası ile ayrı düşmüş (arka-arkaya koltuklar)... böyle bir oturamamalar, bir yanyana yer istemeler, dudak sarkmış, gözler nemli hostesten yardım isteyerek bakmalar falan..

Hostes öndeki adama “aileyi bölmesek, siz arka sıraya geçer misiniz?” dedi.

Adam direkt “hayır” dedi.

Biz kısa bir süre, "ulan acaba ben derdim" diye birbirimizle bir anket çalışması gerçekleştirdik ve vardığımız sonuç, çok net “hayır” oldu....

Yani özetle: Ben seni aborjin olarak değil, insan olarak sevmiyorum... (umut'un hastasıyız, o ayrı)

Barefoot

2009-08-23T21:16:00.005+03:00

Tarantino’yu sevdim. Hatta status update’ime @ glourious basterds yazmışım – daha uygun oldu bile dedim. Ama şimdi herkesler pek seviyorlar diye hafif kıllanmak üzereyim. Neyse ben zaten en çok Stiglitz’i sevdim, gazetemin enn bi filmeleştirmeni “tek ifade ile oynadığını” yazmış kendisinin - mühim olan da o değil mi demek istiyorum…

Carl-Johan’ın adını uzun uzun yazmaya pek zorlandığım, kısaca Hercules Barefoot diyebileceğimiz, güzel kitabını bitirdim. CJ’ın deli olduğuna daha önce karar vermiştik zaten. Net tespit. Kendisi deli.
(Bu arada Stiglitz’i oynayan Til Schweiger’in Berlin’de kendi production company’si olması ve de adının Barefoot Films olması?!?!)

Şimdi Kurt Vonnegut okuyorum, God Bless You Mr.Rosewater. Kendisi hakkında herhangi birşey bilmiyorum - raflar arasında oturulup, ilk bikaç sayfa okunarak alınan kitaplardan, umutluyum.

...

Yaz bitiyor.. Ama hala vakit varken, her gece teraslı / açık havalı bir yerlerde soğuklar tüketmek mümkün (dün yazıyordu galiba, okudunuz mu? malezyada bir kadın (32 yaşında, (ne önemi varsa yaşının)) bira içiyor diye kırbaç cezasına çarptırılmış!)…

Bugün Tamirane’de Chet Baker Project vardı mesela, mekan sessiz, huzurlu; yemekler güzel, şarap şahaneydi.

...

Helecan

2009-08-21T15:41:00.004+03:00

Gerçi ne zaman bişeye helecan yapsak, ezik geyik salak bi sonuç oluyor... Bakalım bakalım...

Diğer taraftan brad pitt'ten yoğun tiksindiğim için, çok da helecanlı diilim - o zaman belki herşey güzel olur?

kermit the frog

2009-08-13T12:12:00.002+03:00

He's our Man

2009-08-06T01:28:00.008+03:00

Çok sıcaktı. Çok kalabalıktı. Bir sürü çirkin insan da vardı. Açıkhavanın girişi köprü gişelerinden de fenaydı. Yerimize oturmuş (hem de amerikalı) bir çiftle bir süre tartışmak zorunda olmamız çok anlamsızdı. Ali bana zorla alaska frigo yedirdi. Önümüzde oturan 60 yaşlarında 3 kadından bir tanesi tümmm şarkılarda, sözleri ve ritmi ne olursa olsun kendince dans etti / bizce gereksiz sallandı durdu. Yanımda oturan amerikalı adamın arada kafası düştü...

Ama 3 saat ve 23 parça boyunca hiç off demedik - cause he is really born with the gift of a golden voice. Başladığında dolunayın azıcık (ama çaktırmayacak kadar azıcık) bozulmuş hali açıkhavanın tam tepesindeydi, biterken hilton'a yaslanmıştı.

İyi ki gittik.

Bütün gece çok güzeldi ama benim için gecenin peak noktaları:

- boogie street - salute edişini hiç bozmayan LC görüntüsü ile; first we take manhattan (then we take berlin) - bu şarkıyı hep bi çok sevdiğimden; heart with no companion - sadece sözlerini pek sevdiğimden; everybody knows - olmazsa olmaz olacağından second runner-uplar...

- famous blue raincoat, sahneyi de mavi yapan ışıkçıya rağmen, gerçek bis olduğu için first runner-up...

- waiting for the miracle - gerçek bir başyapıt olduğundan ve de bu kadar mı süper yorumlanır?

ayrıca dino soldo da artık hayatımızda sarsılmaz bir yere sahip... bir çalgıya nefes girince hasta oluyorum, bu nefeslileri çalanlar da hep şahane adamlar oluyorlar.

Ladies' Man

2009-08-04T23:25:00.007+03:00

Tüm selebritilerimiz pek bi heyecanlılar.

Bu leonard cohen konseri (hele bi de davetiye yok, para harcayaraktan bilet falan aldılar diye mi nedir) herkesi pek heyecanlandırdı; gazetelerde bir ucundan tutup da öbür ucuna bağlanamayan marianne hikayeleri, yok nerde tanıştılar, 30 sene sonra konserde marianne nasıl marianne_nine olarak gülümsüyordu falan bir sürü geyik.

Hiç gitmek istemiyorum bu sebeplerle bu konsere, sanki bi nevi gülhane parkı konseri – herkesler gidecekler, ama gidicem çünkü 1.herkesler gidiyorlar ve 2.çok acaip şahane bi konserdi falan olursa ve de yıllaarr sonra bile konuşulursa, kesin yanımda yakınımda olanlar “hakkaten sen niye yoktun o gece” derler ve ben acaip out of place kalırım diye – dünyanın en shallow insanı olabilir miyim?
Aslında pek de severim ama işte kılım bu kadar olay olduğu için…

Asıl o diil de, açıkhava deyince kimin konseriydi hatırlamıyorum ama 1-2 sene önceydi; ses düzeninde bir problem oldu, mikrofon mu çalışmadı ne, teknik bir çocuk -sözde kimseleri rahatsız etmeden- sahneye çıktı, işte neyse yaptığı, yaptı, böyle küçükhüsamettin tadında adımlarla sahneden çıkmaya çalışıyordu ki... üzerindeki bermuda şort bir anda dizlerinin seviyesine düştü - adamın donu yoktu, bütün açıkhava adamın kıçını gördük, bir anda açıkhavadan toplu kahkaha sesi yükseldi…

Açıkhava açıkhava olalı böyle komik bi olay daha yaşanmamıştır. Hahahha hahah

Hello There

2009-08-02T18:15:00.012+03:00

İstanbul'a döndüm ve de surprise & delight...

Beck, evladım, su gibi aziz ol:

http://www.beck.com/irrelevant_topics

TW: It’s like they found one of those van Gogh’s at a garage sale. This woman bought it and she was using it to block out the sun in her kitchen. She was using it as a window shade, so it was getting all faded from the sun. And she cut it because it didn’t fit the window. When they finally discovered she had a van Gogh as a window shade, they brought in all these experts from the museum and they were all filling in her living room and they said, “How can you cut off the top off this painting?” And she said, “It was just a little piece of the sky.” Sometimes it’s the value you attach to things. It’s subjective. And we record on stuff that’s going to disintegrate. Just like films are made on celluloid that’s going to vanish, it’s going to be gone. It’s like drawing on wax paper or something.

......

TW: Yeah, it’s amazing we’re all responsible for its being built. The whole town is kind of like a folk song. It’s like public domain. You do have a hand in the building of it. It didn’t get built by one guy. This is what I envisioned, we all work together. Even in your house, the things you do to your house, well, someone will be living in it, and its what you did to it. And someone after them will be living in it. I get bothered by all the people you see every day that I’ll never see again. We’re surrounded by strangers. Millions and millions of people you see every day that are just like fish. They’re just extras in the movie starring you and you’re an extra in the movie starring them. It’s just peculiar. Then you’re really aware of it in a city ’cause there’s so many people and you’re just pushing through. You’re just like a sperm flipping your flagellum around, you know, trying to make your way through the city.
BH: Who you know and whatever situations you find yourself in with whatever people—it’s all sort of arbitrary. There are an infinite amount of doors you could’ve opened.
TW: And walk right out and walk right into another door and start another life six blocks away.

......

Bi de bu var ki, güzel yemek üstüne yenen limon sorbet gibi; hem hafif, hem "ne saçma bişey" derken bitiveriyor- damakta az kalsın fena bi tad bırakacakken:

http://www.beck.com/planned_obsolescence

Dark (K)Night of the Soul

2009-07-27T21:52:00.017+03:00

Lynch deyince akan sular bulanır!

Yönettikleri mi, yazdıkları mı, oynadıkları mı falan derken; olay döner dolaşır Twin Peaks’te kitlenir. Hala unutamadık Twin Peaks’i ya da işte Blue Velvet’ı, Wild at Heart’ı, Lost Highway’i, Mullholand Drive’ı. Laura Dern’den bayılacak gibi olsak da... Inland Empire’da ben bile "hocam ama bunu 90 hadi bilemedin 120 dakikada toparlaman lazımdı, yazık izleyiciye" dedim ama olsun.

Lynch sevince, sevilir; ne yapsa bir yanından beğenilir; Lynch’i sevemeyen de hiç sevemez, "o cüce neden orda öyle bir anda belirdi", "peki ama o kadın şimdi neden acaip davranıyor" falan der durur.
Oysa Lynch’e kendini teslim edince, rahatlar bünye...

IMDB’nin asla beğenemediği (şimdi tekrar baktım, 3.9’a düşmüş puanı, yuh! emeğe saygısızlık en başta) Boxing Helena ise, David’in kızının bize armağınıdır, ilk izlediğimde bana “alllaaaahhhh” dedirten şahanelerdendir; beğenmesinler, Boxing olsun, benim olsun....

Şimdi twit’te David, Dark Night of the Soul’u bayilerde ısrarla arayınız diye uyardı biz cemaatini. Şöyle şahane bir link var.
Gidip bakarsanız, albümün ilk dinleyicilerinden olma şansınız var.

David, öl desin ölelim – çok net.

Canım Vedat Abi...

2009-07-20T12:07:00.005+03:00

Vedat Abiyi bu sabah 05:15’de kaybetmişiz.
Vedat Abi bizim için Suat’ın babası olmaktan öte, hatta Suat’ın babası olmaktan ziyade, Vedat Abi idi tüm çocukluğumuzda. Yazlığa geldiği anda bizim kızlar olarak, bize sadece ve sadece “nasılsınız çocuklar” diyecek olmasından bile mutlu olurduk. Beyaz giyerdi Vedat Abi hep, beyaz şalvar pantalon giyerdi mesela – şalvar pantalon o yıllarda kimselerde olmazdı, üstüne beyaz t-shirt giyerdi; hep fit hep bronz hep yakışıklı ama en önemlisi hep güleryüzlüydü.
Canım Vedat Abi yıllar içinde sadece yıllandı, sanki hiç yaşlanmadı. Sonra birgün allahın belası kanser Vedat Abiyi de aldı avcuna –tüm iyi insanlar kanserden ölüyor olabilir mi? Nedim birgün beni arayıp, “beni görmek istemiş, gidiyorum, sen de gel” dedi. Gidemedim. Benim kafamda Vedat Abi hep o beyaz şalvarlı, gülen gözlü, müthiş adam kalsın istedim.
Canım Vedat Abi, şimdiden çok özledim.

post-edit.

2009-07-16T13:46:00.001+03:00

Bir temmuz günü rastladım size...

2009-07-10T01:01:00.016+03:00

Bugün şöyle şeyler oldu.
Sabah uyku sersemi evde gökkuşağı vardı mesela, tam evin içinde diildi ama yakındaydı yani.
Sonra evden çıkmadan şu nerden neden nasıl bir ruh halinde aldığımı hiç hatırlamadığım albümü attım çantaya (haftasonu bütün cd’lerimi topladım çok yorucu bir çalışma sonucu) ve hala çözemediğim bişekilde bana eskilerden iyi bir sesi hatırlattı ama kimi, bak hala bilmiyorum.
Ofiste uzun zamandır “aman olmasın” dediğimiz bir iş, bugün oldukça az yoraraktan bizi, geçti, bitti, oh çok şükür.
Aslıhayvanı uzun zamandır süren sessizliğini bozdu, haraptar’da akdeniz insanını bekliyoruz hala (yazar da bir akdeniz insanı olduğundan uzun sürüyor yayına hazırlanması).
Ofisten 16:59’da çıkmayı planlarken, 16:45 itibari ile başlayan ve 1.5 saat süren bir teleconf’a kaldım, acaip sıkıldım. Tüm İngilizlerin (en azından benim tanıdığım tüm İngilizlerin) gerizekalı olduğunu düşünüyorum… Havasından mıdır kraliyet kırmasından mıdır bir salaklık var… Aptal insanlardan çok rahatsız oluyorum, aptal olup aptal olduğunu bilmeyenlerden fena halde sıkılıyorum. Aptal olup aptal olduğunun farkında olmayan ve kendisini akıllı sanıp ısrar edenlerden direkt nefret ediyorum.
Dönüşte köprüde son cohiba’mı içerken çok efkarlıydım, bırakıp gidesim var her şeyi diye düşündüm uzun uzun, hatta 10 gün kalıp da çok mutlu olduğum uzak bir memlekete gitsem, ekvator bölgesi her daim ılıman, yağmur mu istedim çıkarım yağmur ormanlarına daha da iyisi şamda kayısı falan diye içimden geçirdim… bayağı bayağı sardırırken ulan keşke olsa diye, K’den mail geldi, “çok sıkıldım kanada açıklarında (hah hahah kanada bile kesmemiş) kuzey denizinde bir petrol platformunda mı çalışsam diyorum” diye…
Sonra eve geldim, gmail’de mesaj: Betsey Johnson is following you on Twitter. Hahh hahahah betsey yavrum zahmet etmiş, alçakgönüllü kadın tabii, bak vivienne’e burnu düşse eğilip almaz, onu da izliyorum, geri dönüp izliyor mu beni….
Neyse bir kadeh soğuk koydum, güneş yine bi güzel battı kalamış’ın üstünde… Dün mü gazetede vardı, güneşin en güzel battığı iller arasındaymış bizim il, anasını sattıımın..

Unplugged...

2009-07-10T01:01:00.010+03:00

Bazı insanlar vardır, aylar yıllar görüşmeseniz de hep aynı kalır ilişkiler.

MK ile biz 5 sene beraber kafa patlatıp, hayatı tam da istediğimiz gibi evirdik çevirdik. Yolda kalsam, lastiğim patlasa, polis çevirmesine takılsam falan dediğimde aklıma gelen ilk 2 isimden bazen 1.si bazen 2.sidir kendisi.

Tam 10 ay olmuş ayrı düşeli ama piç sırıtışlarımız hala aynı, aynı anda aynı tepkileri verip, aynı iğrenç gülüşlerle gülebiliyoruz ve de hala hiç konuşmadan aynı şeyi düşünüp aynı anda aynı noktaya kitlenebiliyoruz.

Bu akşam da masayı envai çeşit donattık, ebi ten yemezsek ölebiliriz diye ebi ten gelsin, daha önce kullanılmamış yağ kullanın bizi sinirlendirmeyin dedik, sesame crunchy falan… hayvanlar gibi yedik, içtik. Çok acaip muhabbetler, memleket nasıl kurtulur tadında hayata dair analizler ve de “o ha abicim o ne sırt, yavrum nereye gidiyosun” derinliğinde bazı tespitlerden sonra, arabalarımıza gitmek üzere mekandan ayrıldık.

Bu MK bi de haşin görünüşünün altında çok acaip baba bir adam olduğu için, yürüyerek 25 adım falan uzaklıkta olan diğer otoparka arabayla girdik, beni üçbuçuğuncu kata bıraktı kendisi arabasıyla, o arada dinlediğimiz cd’yi “hımm güzelmiş” diyerek kendisinden hunharca talep ettim, “ama ya ben” derken cd’yi bana vermiş bulundu.

MK bazıları için çekilmez, dünyanın en zor adamı olmakla birlikte; sanırım benim hayatta en iyi anlaştığım adamlardan biri. 10 ay önce o giderken acaip öksüz kalıcam demiştim, hakkaten de kaldım…

...

Bir zaman, Seattle’daydık, bir akşam önce bir barbakü partisine gitmemiz gerekti, etten pek fazla hazzetmeyen bir insan olarak sadece şarap içtim, tam otele dönecektik ki, yolda “şu barda şahane müzik var” dedi birileri, o bara kırıldı direksiyon.

Seattle’da hangi barda şahane müzik yok ki, adamlar nirvanayı hendrixi falan doğurmuşlar, tabi tüm barlar şahane.

Bara girdik, bir takım şekerli saçma içkiler, off çok tatlı oldu birayla cila, gelsin shotlar derken, nasıl sarhoşuz belli değil… bir ara drummer off aldı, barda drummerla sohbet ederken bulduk kendimizi, sonrası bol kahkaha, dans mı ettik, benim elimdeki stickler neydi, peki ben o gitaristin arkasında davulun yanındaki spota ne zaman varmıştım… drummer Andrew C. diye bir çocuktu, kart istedi, ben de o sırada çantamdan bir kart çıkartıp verdim...

sonra “barbekü partisinde Greater China VP’si yanımdaydı, ulan galiba çocuğa GC’nın VP’sinin kartını verdim” diye günlerce anırarak güldük.

Velhasıl hayata dair fingers crossed ve unpplugged her nerede yaşıyor ve yaşatılıyorsak...

Four fried chickens and a Coke

2009-07-06T22:27:00.015+03:00

Bugün inboxıma düşen bir marketing paperda Dan_Aykroyd’un "Şarapçı" oluşu anlatılıyor.

Adamımız 56 yaşının baharını yaşadığı şu günlerde, neşesinden ve de enerjisinden hiçbirşey kaybetmemiş maaşallah ve de Kanada'nın Niagara'sında 2 sene önce kurduğu tesiste, ısrar ediyormuş ki: her üretimden örnek alınacak ve de kendisi tadımını yapacak (ben olsam ben de ısrar ederdim).
Tam da kendisinden beklenecek cevvallikte bir girişim yapmış ve de “aaa ben anlıyorum da mı içiyorum” tadında bi kampanya sürdürüyormuş (ki kendisi o sayede marketing paperlara konu olmuş). “Ben de sommelier değilim” deyip, şaraplarını “these are snob-free grapes” diye tanıtıyor (tam da bu noktada, notting hill’de yıllar yıllar önce görüp sevdiğim “laid by happy chickens” deyişinin sonra nasıl da moda olduğunu hatırlıyorum, belki de artık şarap içerken “yalnız rica ediyim, üzümler burjuva olmasın” bile diyeceğiz).

Yazıyı istiyorsanız burdan okuyunuz....

Dan Aykroyd ne yapsa güzel yapar diyeceğimiz adamlardan birisi değil. Zaten bu işte de logoyla falan hemen hafif sıçmış. Ama yine de çocukluğumuzun önemli karakterlerinden birisi olduğu için ceketimizi ilikleyebiliriz karşısında. Hala çocuk olduğumuz yıllarda The Blues Brothers’ı ilk kez izlediğim zaman mutluluktan deli bir insan olmuştum (ama Elwood’a değil de Jack’e delirmiştim); sonra da her fırsatta, zamanında video izlediğimiz yıllarda kafam kadar kasetlerde, devamında dvd’de, trt’de show’da falan her karşıma çıktığında izledim / hala da izlerim – TBB babamla en favori filmimizdi, statik olan herşeyden nefret eden annemse bizim aynı filmi defalarca ve defalarca seyredip, aynı yerlerde böğürerek gülmemize asla anlam veremedi. Yıllar içinde her alanda olduğu gibi filmlerde de “psycho-noir olsun, bizim olsun” diyen bir bünyem olmasına rağmen, TBB bir kenarda çocukluk olarak duruyor, hala aynı sahnelerde gülüyorum salak gibi... hatta hafiften dürtme bile olabilir etraftakileri, “a-ha-hahaha işte burası çok süper” diye... Bak şimdi de dürtercesine söyliycem: en çok hani bunlar konserden kaçarlar ya her taraf polis kaynarken, işte orayı severim. Bi de tabii ki ona buna verdiğim için defalarca ve defalarca satın aldığım soundtracki var ve sanırım tüm soundtracki seviyorum ama işte galiba everybody needs somebody to love’ı biraz daha fazla seviyorum, sanki.

and the GPS read

2009-07-04T19:33:00.010+03:00

Öff çok sıcak. Bu aralar hergün sokakta, her gece başka bir takım insanlarla zaman önce verilmiş sözleri yerine getirme çabası içindeyim. Sürekli bir yerlere gitmekten, bişeylere yetişiyor olmaktan da acaip beziyorum ama gittikten sonra genelde “olsun, iyi oldu geldiğim” diyorum – çok klasik.

Evde zaman geçiremediğimden, yaptırdığım bazı tadilatların henüz hiçbir faydasını göremedim, evde zaten normal bir evde olandan daha fazla raf vardı, şimdi daha da fazla var ancak kitaplar, cd’ler hala her yerdeler, yerleştirilmeyi acaip bir şekilde bekliyorlar.
“Bu niye burda ayaamın altında” diyebilecek bi tek ben olduğumdan bana ve de onu oraya koyan da ben olduğumdan, kavgasız gürültüsüz takılıyoruz evin içinde ben ve kendim.

Geçenlerde Coetzee’nin Youth’unu okuyordum da, 19 yaşındayken 30 yaşında bir kadınla bir affair yaşamaya başlıyor ve kadın çok kısa bir süre içinde C’nin küçücük dairesine gelip yerleşiveriyor ama çocukluğundan beri kendi odası olan bir insan için bu durum an itibari ile çekilir şey olmaktan çıkıyor – within days he had begun to resent the clothes scattered everywhere, the mass in the bathroom demiş...

Bugün biricik gazetemde ise manşet-üstü kutucuktan verdikleri araştırma çok komik, 40 yıl süren araştırmanın sonucuna göre yalnız yaşayan orta yaşlıların hafıza problemli olmaları ihtimali daha yüksekmiş… 1970-80lerde Doğu Finlandiyada (niye?) ortalama 50 yaşlarında olan 2000 kişi ile yapılan araştırmanın sonuçları yayınlanmış. (bir araştırmanın sonucunu 40 sene beklemek...) Neyse abuk sabuk 2-3 cümleden sonra son cümlede diyor ki: orta yaşta tek başına yaşayan erkeklerin ileride bilişsel sorun (bilişsel derken?) yaşama riski yaşamlarını eşleriyle geçirenlerden 2,5 kat daha fazlayken, kadınlarda bu oran 1,87 kat.

Doğu Finlandiyalı denek grubu üzerinden genelleme yapan syn.araştırmacılara soracak birçok soru geliyor aklıma ama Doğu Finlandiyalıları seviyim, bize bişey olmasın demek istiyorum kısaca.

Biz bi’gün Nesli’yle...

2009-06-30T18:14:00.006+03:00

İnsanlarla nerde ne zaman tanıştığımı genelde hatırlamıyorum. O kadar çok insanla tanışıp / tanış seviyesinde kalıp, hayatıma o kadar az insanla devam ediyorum ki, tanıştığım anları genelde (insanları da çoğunlukla) unutuveriyorum.

Nesli’yle de tanıştığımız zamanı hiç hatırlamıyorum. Ofiste falan olmalı tabii. Birgün gelmiş, etrafına bakıp “bu mudur” demiş, devamında yavaştan toplantılara falan girmiş olmalı.

Sonra Nu Teras’ta soğuk soğuk beyaz kadehleri tükettiğimiz ve hayata dair konuştuğumuz zamana nasıl vardık Nesli’yle, aralarda hiç mi tepeler / çukurlar falan olmadı, biz ne zaman dost oluverdik bilemiyorum.

6 seneye yakın bir zamandır, Nesli hep etrafta, yanımda, olmadı bi tlf uzaklıkta, gece blackberry’de, sabaha karşı feys’de oldu.

Bu 6 sene içinde bir zaman, geçmiş zaman, Nesli "çok sıkıldım gidiyim artık" dedi bir kere. Ortada fol yok - yumurta yoktu. Sadece yorgundu ve gerçekten de çok sıkılmıştı. O zaman giderken Nesli’ye bir kolaj yaptırdığımı hatırlıyorum – içinde kimler vardı kimbilir...

Sonra Nesli geri geldi, o arada Nesli-ben ve başkaları olarak Barcelona’nın bütün tapaslarını yediğimiz zamanlardaki insanların hepsinin hayatı değişti. Bi biz ikimiz aynı evrende yaşarken, diğerleri paralel evrene geçtiler, bizden uzaklara gittiler.

Bizse Nesli’yle hep “bi gün” için planlar yaptık. Bir yaz her Cuma’yı mtg rqst’lerle kapattık, sonra her Cuma ikimiz de başka yerlere gittik, başka insanlarla – ama hiç mi kızmaz insan birbirine, kızmadık. Hep bi gün şu şu şu mağazalara gidelim diye planlar yaptık. Nesli hep daha çok insanı sevdiğinden, bense pek sıcakkanlı bir insan olamadığımdan; bi gün şunu yapalım bunu da çağıralım planları yaptı Nesli, hımm dedim ben de.

...

Zaman su gibi aktı gitti. Nesli şimdi hayatımın en integrallerinden birisi iken, yine gidiyor. Geçen sefer gidiyor diye gizliden gizliye kızmıştım Nesli’ye, şimdi sadece Nesli yanımda yakınımda olmayacak diye üzgünüm.

Ve diğer taraftan da Thom’un dediğini diyorum:

I used to think There was no future left at all

Open up, begin again Let's go down the waterfall

Think about the good times and never the bad

Never look back

Death of A Ladies' Man

2009-06-29T00:05:00.006+03:00

O zaman çayımız demli olsun.
Yanında da tüttürecek hafif bir captain black olsun...
Pzts’yi off yapmaya karar verelim mi? Verelim anasını satiyim.
Pygmy de bitmiş olmasın mı bu arada? Olsun...

Önce memories dinleyelim, biraz bağırtaraktan.
Sonra fingerprints’e atlayalım, şımarık.
Sonra “don’t go home with your hard on”’u dinleyelim, o kadar iyi gelsin ki ruhumuza, gülelim beraberinde ve de repeat’e alalım; çayı tazelerken o dönüp bi daha başlasın “you can’t melt it down in the rain”...
.
.

Doubled Up Inside

2009-06-27T10:00:00.012+03:00

Bazen bazı insanlar vardır etrafta, ne sıklıkta gördüğünüzü tam bilmezsiniz ama sanki hep oradadırlar, siz gelmeden önce gelmiş, siz giderken de orada kalacakmış gibidirler. O yüzden apartmandaki şahin amcanın (mesela) ölmesi acaip gelir insana, tam ölmüş gibi de olmaz – pek gözükmüyor ortalıkta gibi olur...
Dün, 6 senedir ofise gittiğimde hep orada olan ve sanki hep orada olacakmış gibi olan birisi ayrıldı şirketten, birkaç başka insanla birlikte. Tam arkadaştık da denemez aslında ama beklenmedik anlarda çok komik olabilen ve de hayata bizim gibi tersinden bakan bir insan olduğu için başka türlü bir ortaklığımız vardı sanki, gidişine engel olabilmem mümkün değildi ama bütün şirkette güvendiği 2-3 insan arasında en başlarda geldiğimi bildiğimden olsa gerek, acaip bir beceriksizlik hissi var tam yutkunduğum yerde...

Dün bütün günü, bizim ekip Bebek’te geçirdik, hayata dair 1:1 değerlendirmeler yaparak, sonra ben hariç herkes laptoplarını açıp isolated çalıştılar. Ben güzelim boğaza sırtımı dönmüş, 1:1’larda hergün en az 8-10 saatimi birlikte geçirdiğim insanların hayatlarında olan bitenden bazen ne kadar da az haberdar olabildiğimi; illa da sonuç demekten aslında sürecin kendisini nasıl da ıskalayabildiğimi; “bu noldu” diye sorduğum her işin, “buna da bakalım” diye istediğim her işin benden 10küsur yaş küçük insanların ruhlarında ve bedenlerinde yaratabileceği etkilerin, ayın sonunda çıkan P&L’de ya da KPI dosyasında ne kadar da okunamadığını düşündüm.

Aslında tam depresif üzgün müzikler dinleyip, kendimi uykuya vermem gereken bir haftasonu. Ama bugün Gülsen’in doğumgünü –alkole verdiğim uzun es döneminin de sonu (çok şükür). Babamın, annemin doğumgününde ölmesi, annemin doğumgünlerine bir kasvet getirmiyor – sanırım kasvet getirsin diye değil de, onu anmadan keyif yapmayalım diye bir sözleşme imzalamış kendisi, yukardakiyle... “Denizden babam çıksa yerim” diyen babamın anısına balık yiyip, alkol alıcaz Gülsen’le – her sene yaptığımız gibi. Akşam da Çello Etrafında Buluşmalarda Süreyya Operasının kırmızı kadife perdelerinde ruhlarımızın dinlenmesini diliyorum, Gülsen’e hediye olaraktan.

Müdüriyet yazımızı okumayı bitirince portishead dinlemenizi ve sevdiğiniz insanların kıymetini bilmenizi rica eder... Ayrıca bu yazımızda yazar, yapılan yorumları “o benim özelim” diyerek modere edeceğini ve belki de yayınlamayacağını belirtmektedir...

(Dün okuduğum bir enteresan mailin bitiş cümlesinde de dendiği gibi): Anlayışınız ve uygulamaya göstereceğiniz dikkat için teşekkür ederiz.

.
.

Catherine De Barra

2009-06-25T09:09:00.013+03:00

.
.

You've murdered my thinking
I gave you my heart, you left the thing stinking

I'd shake from your spell if it weren't for my drinking

And the wind bites more bitter with each light of morning.

I envy the road, the ground you tread under,

I envy the wind, your hair riding over,

I envy the pillow, your head rests and slumbers,

I envy to murderous, envy your lover

'til the light shines on me

I damn to hell every second you breathe

Living is not hard, it is just not easy

2009-06-24T13:07:00.008+03:00

.
.

Tiskinen İnsan VolumeXXL

2009-06-22T21:37:00.008+03:00

Çantamda 9.Mart.2005’ten beri taşıdığım küçük bir moleskine var. İçinde genelde sık gittiğim ülkelerde / şehirlerde nerde en iyi cinnamon roll’u yemişim, o vintage butiğin adı / adresi neymiş, kaldığım otellerin / gittiğim restoranların telefonları nelermiş gibi gereksiz sayılabilecek notlar var, bir de tatillerde pool olarak harcama yapıldığında nerde, kim ödedi, kimin kime ne kadar borcu var hesapları...

Geçen akşam, bu defterin içinden bir not aramam gerekti ve 3 sayfa kadar “sevdiğim şeyler” listesi ile karşılaştım. Şaşırmadım çünkü arada hayattan çok bezdiğim zamanlarda (yani sık sık) “ama bak sevdiğin bunlar var” diye kendikendime hatırlatmak için (psikolojik bir soruna işaret etse de) yapıyorum bu listeleri (çocukluğumdan beri)...

Liste son derece saçma: yeşil elma, arabam, uyumak, o ayakkabım, şu yüzüğüm, custo barcelona, bergamotlu şeker gibi bir bazı maddelerden oluşuyor... 3 sayfayı da aralıklarla yazmışım (hergün bir tane yaziyim istemişim ama sonra her allahın günü sevdiğim birşey bulamayınca ve de mesela ayın 19’unda elma, 20’sinde badem, 21’inde incir yazdıktan sonra, bunun böyle manav listesine dönüşmesinden fena halde üzüntüler duyarak, ara vermişim).

O listeye bakıp, “artık chardonnay ve shiraz da sevmiyorum” dedim. Chardonnay çok meyvalı, shiraz çok aromalı geliyor.
Neyse bu uzun girizgahın sebebi şuydu: sevdiğim ne kadar az şey var yarabbi....

Oysa sevmediğim şeylerden bahsetmem sözkonusu olursa, sayfalarca liste yapabilirim. Tiskinen insan volumeX yazarken AslıHayvanı için, 1 saatte falan tiksindiğim yüzlerce şey bulup, kendimden de tiksinir gibi olmuştum...

Bugün itibari ile en nefret ettiğim şeyi açıklıyorum: 2.köprüdeki KGS-Dolum gişeleri.
Köprünün kendisi değil... Köprüye karşı nedenini tam çözemediğim bir hoşgörü besliyorum. Köprünün kendisini affedebiliyorum.
Gişelerden ölesiye tiksiniyorum.
Gişelerin KGS ve OGS olarak sadece ve basitçe 2’ye ayrılmamasından, en sağda misal 2 tane KGS-Dolum gişesinden sonra (sola doğru saydığımızda) 2 tane OGS, sonra 2 tane KGS, sonra tekrar 1 adet KGS-Dolum, sonra 7 tane KGS, 5 tane OGS gibi bence tamamen saçma diziliminden nefret ediyorum.
Muhtemelen yıllarca şişe dibi gözlük takmak ve sivilce patlatmak, dolayısı ile hiç sevgilisi olamamak, bu nedenle tüm insanlara işkence etmek gayretinde olan bir nevi unibomber idi bu gişeleri düzenleyen diye düşünüyorum.
Yoksa normal insanlar diyorlar ki: KGS-Dolum gişesi diye birşey yapılmaz (ayıptır bi kere), yapılacaksa, KGS ve OGS’ler arasına konmaz. Neden? Çünkü bizim sıra denince bozmaktan, kuyruk denince basmaktan başka bi bok anlamayan halkımızın zaten gelirken “ben OGS’li bir insanım, o taktirde OGS çizgileri arasından gitmeliyim, ki işte benim ne kadar da salak olabileceğimi düşünüp, yerleri sarı sarı çizmişler” demesi, keza KGS kullanan bir insanın “ben beyazlardan gitmeliyim, çünkü beyazlar KGS” demesi, bu şekilde koşullanarak sıraya girmesi, asla şeritler arasında anlamsız gezintilerde bulunmaması, KGS’nin gişesinde elinde 5 TL kağıt para ile arkasındaki araçlara gülümsememesi falan beklenemez.

O zaman sen neden düz yolda yürümesini bilmeyen adama çetrefilli alengirli gişe dizilimi yapıyorsun?

“Sağ 5 tane KGS, sol 8 tane OGS kardeşim” diyeceksin, arasına da bayağı demirlerden falan set çekeceksin. Budur.

KGS-Dolum gişesinden nefret ediyorum. Yerinden, kendisinden, mevcudiyetinden.

...

One Man's Treasure

2009-06-22T11:42:00.003+03:00

Pink Elephants

2009-06-19T16:38:00.005+03:00

Grip kafası

2009-06-16T23:20:00.005+03:00

Kafamın içinde sanki bir mengene ile birşeyler sıkıştırıyorlar. Dün gece eve geldiğimde perişandım. İlaç aradım. Evin çeşitli noktalarında çok süpersonik cold & cough, severe cold, against cold gibi envai çeşit ilaç buldum. “Hah bu tam şimdi lazım olan şey” dediğim tüm ilaçlar, EXP05/07, EXP12/07… en yakın tarihlisi EXP11/08 idi. Öldürmez biliyorum ama efficacy seviyesi düşük olur. Hiç yoktan iyidir falan diye 11/08’e razı olsam mı derken, bir tane 01/11 buldum! Keşke bu durum yıllardır hasta olmadığım anlamına gelse… oysa sanırım daha ziyade çöp evde ölme ihtimalimin ne kadar kuvvetli olduğunu gösteriyor. Tamamen tembellik - dün gece bulduğum tüm EXP05/07leri falan aynen bulduğum yerde (alakasız bir çekmece, bir torba vb) aynen bulduğum gibi bıraktım tekrar. Yani gelecek sefere hastalandığım zaman da, EXP05/07 ilaçları yine bulup, “ahhh tam ihtiyacım olan şey” diyip, tekrar o çekmeceye geri koyacağım muhtemelen. Neden hazır elime geçmişken çöpe atmıyorum di mi? Hiç bilmiyorum.

Bu durum geçen hafta gittiğim seyahat yüzünden. Dışarısı 45 derece; arabaya binince arabanın içi a) gölgede bekleyen bir araba ise 18 derece ya da b) güneşte bekleyen bir araba ise 55 derece; ofis/otel vb kapalı mekanlar mutlaka en fazla 20 derece. Böyle bir dengesizlik içinde, aman yok layered giyin de gel falan, ne layerı, 18-55 arasına kaç layer sığar? dışarıdaki insanların hepsinin beyni pelte olmuş, içerdekilerin hepsinin beyni donmuş. Böyle pelteleşen ve sonra aniden şok etkisi ile donan, donan ve direkt sıvılaşan beyinler var her yerde. “Napıyosunuz” dedim “hani iş haricinde?” “Alışveriş merkezleri var” dediler...
- İş çıkışı napıyosunuz?
- Alışveriş merkezlerine gidiyoruz, yemek yiyip, alışveriş yapıyoruz.
Şahane.
- Haftasonu napıyosunuz?
- Alışveriş merkezlerine gidip, alışveriş yapıp, yemek yiyoruz.
Vaaay çok değişik.

Ben bilmediğim bir yere gidiyorsam, illa güzel yemek yiyim, o esnada ya da devamında güzel müzik olsun istiyorum – taş topaç kaya su vb doğal ya da müzemsi mekanlarda biriktirilmiş şeyler görmekten ziyade... Yenenler de, dinlenilenler de illa her zaman en sevdiğimiz şeyler olamaz tabii, gidilen yere göre insan esneyebilir – mühim olan, o esnada yapılabilecek en iyisini yaptığından emin olmak…
Hiç ses / müzik olmayan bir mekanda; Filipinli bir kızcağız (kafasında bandana gibi bir şey ile sanırsam hafiften korsan tadı yakalanmış bir kostüm içerisinde) balık servisi yaptı bize. Pek lezizdi de, anısı kalmadı. İlk gittiğim gün, birkaç saat iş-güç sonrası, yemeğe kadar arada biraz zaman vardı, o gün için bana evsahibesi olan İngiliz abla, beni alıp towers’a çıkarttı. Çok turistik. 120 katı 10 saniyede falan çıkan bir asansör (ve o asansörün içine seneler önce konulmuş ve orada unutulmuş bir elevator-boy) ile tepeye vardık. Daire şeklindeki katta dış çeperin yaklaşık 1 metrelik bir kısmı döner bir mekanizmaya sahip. Şimdi bunu başka bir ülkede olsa, pek teknolojik, pek şahane, pek şöyle pek böyle falan diye değerlendiririz kesin ama burada direkt “o kadar tembeller ki, 10 dakka yürümemek için katın etrafını döner yapmışlar” diyoruz. Sen durduğun yerde duruyorsun, hafif kokteyl tadında, o kısım yavaştan yavaştan dönüyor. Camlara da bildiğimiz ilkokul seviyesi stickerlarla o esnada görmemiz gereken yerlerin isimlerini yazmışlar. İşte bilmemne palace, bilmemne center falan.

Neyse yolda Dusklands’i okudum. 2 ayrı novella denebilir aslında. The Vietnam Project acaip ruh hastası idi (başarılı anlamında); diğeri Barbarians’ın draft versiyonu sayılabilir (nasıl baydı beni belli değil). Ama Coetzee’nin ilk kitabı olduğunu hatırlarsak, adamın sırasında gitsek, Dusklands’i de severek okurduk demek lazım.
Şimdi Boyhood okuyorum. Çok iyi. Çok mutluyum bu kitapla.
Pygmy geldi (–dün gece nerdeyse kendisine sarılıp uyicaktım) ama Boyhood bitmeden başlamak istemiyorum… Sevmediğim 5 kitabı aynı anda okuyabilirim ama sevdiğim 2 kitabı aynı anda okuyamam… (PS: Aslıhayvanı pls Pygmy’yi benden önce okuma)

moody as bitter:sweet sings along

2009-06-14T22:49:00.007+03:00

Dünyanın altı vs üstü?!

2009-06-10T01:25:00.007+03:00

Genelde seviyorum gitmeleri. Gittiğim yerlerdeki insanlar ve mekanlar tanıdık oldukça, bazen daha az seviyorum oralara gitmeyi ama birçok yer var “iyi ki gidiyorum / yine olsa, yine giderim” dediğim...
Bu sefer pek isteyerek gitmiyorum... 3 gündür ajandayı değiştirmeye gayretlenip, “yaa tamam neyse” deyip durdum kendikendime. Sonunda annem bugün, neydi o elif şafak'ın pembe kitabı, ordan bana kendi çizdiği satırlardan birşeyler okudu, günün sözü tadında: “dünyanın altüst olmasına çok takma kafayı, altının üstünden daha kötü olduğunu nerden biliyorsun” tadında birşeydi okuduğu. Doğru, yani bilmiyorum tabii, dünyanın altı üstünden daha iyi olabilir - belki de. Kısacası, gidiyorum - zaten sıkıyosa, gitmiyim.
.

Sabahları uçaklar saat kaçta olursa olsun, öncesinde bavul yapmak heppp ama hep sabaha karşı oluyor / olabiliyor...
Bavul da zaten hep saçmasapan oluyor – tam 9 sene oldu: mantıklı bavul yapabilme yetkinliğimi / becerimi yitirdim. Gittiğim her yerde (tatil için olsun / iş için olsun) “bunu niye getirmişim” dediğim en az 3-5 parça, “hiçbirşeyle uymayacağı için giyemeyeceğim” en az 3-5 başka parça ve de kaç günlüğüne gittiğimden bağımsız olarak, manasız bir sayıda t-shirt(ler) oluyor bavulda...
Bavulu hazırlarken mantık bir yerde çöküyor ve “koy gitsin, giymezsen de giymezsin” diyen sese yenik düşüyorum... Bu sefer çok az eşyayla seyahat etmek konusunda bir gayretim var; mantığın çöküşüne saniyeler kala, kendimi eşyalardan kopardım, ara verdim – sonra tekrar, ruh ve akıl sağlığı yerinde bir insanmışım gibi, bavula rasyonel yaklaşıp, “bu kadar” dedim... Sabah yanıma alacağım kitap adedi konusunda, son anda şeytani bir dürtme ile saçmalayacağımı biliyorum ama o kadar olacak artık.

O zaman Plan A diyelim biraz olsun iyi hissetmek için; dandy sevdiğim diyarları, hava griyken aniden açan güneşleri çağrıştırır her daim.

Pygmy - coming soon to a bookshelf near you

2009-06-07T21:15:00.008+03:00

Chuck’ın son (10.) kitabı Pygmy kısa bir süre önce yayınlandı.

Hayattaki en güzel şeylerden birisi sevdiğimiz yazarların yazdıkları kitapları yayınlandıkları anda (yani tam da susuzluktan çatlayacakmışız gibiyken) alıp, bir solukta okumak diye düşünüyorum.
O yüzden sevdiğimiz yazarlar sonsuza kadar yaşasınlar ve de beyinleri sulanmadan / aynı kalitede yazmaya devam etsinler... Amin.
Ve tabii keşke sevdiğimiz tüm yazarların kitapları yayınladıklarında (en azından 1-2 günlüğüne bile olsa) bizler de o ülkelerdeki kitapçılarda raflar arasında dolaşabiliyor olsak. Onları alsak, sonra gitsek başka raflar arasında yerlere oturup, kitaplardan kitaplar beğensek, gittiğimiz uzak diyarlarda elde var sadece bikaç gün iken, o kitapçılarda en azından bir tam günü geçirsek...
Ülkemizde de sevdiğimiz yazarlar var tabii, onları da her daim hasretle bekliyoruz. Bizim memlekette çok fazla raf dolaşıp içimize kitap kokusu çekmemiz pek mümkün olmuyor ama buna da şükür...
Pygmy normalde bugünlerde ellerimin arasında olacaktı ama getirecek kişi gelişini 1 hafta erteledi (çok bedbahtım). Neyse, haftaya benim olacak yavlum chuck’ımın son işi. Yine son derece ruh hastası olduğunu tahmin ettiğim kitabı, helecandan titreyerek ve de gözlerime uykular girmemecesine okiycam inşallah.
Burda da Pygmy ile ilgili konuşan Chuck var!

Btw pazar gecelerini ve pazartesileri hiç sevmiyorum, ezelden...

Nicholas Edward!

2009-06-06T01:17:00.005+03:00

Headcleaner en sevdiğim kitaplar listesinde ilk 5’te falan rahat yer alan And the Ass Saw the Angel’ı yazmış. Üstüne de bu sayfayı okuyan herkeşlerin en bi sevdiği, adamımız Nick konusunda bir sürü şey.
Yazıyı okuyunca geçen gece, hemen kitabımı başucuma aldım. Altı çiziktirilmiş satırları / işaretlenmiş tüm sayfaları falan bir çırpıda tekrar okudum. Sonra “özlemişim adamı” dedim, gittim bütün cd’lerini ayıkladım, kapağı-var!-içi-nerdelerin? içlerini buldum, iç-burda!-kapağı-nerdelerin? kapaklarını buldum... salak gibi tarih sırasına da dizdim.. O arada bayağı bir zaman önce almış ve hiç dinlememiş olduğum “maximum nick cave” (unauthorized biography) de çıkmasın mı saklandığı köşeden?! Oha dedim kendime (tamamen unuttuğum için kendisini). Hemen dinledim.
3 gündür falan arabada, evde, ofiste eski albümlerini dinliyorum. Let Love In’i arabada, Henry’s Dream’i ofiste, Your Funeral My Trial’ı evde. Sonra Murder Ballads’ı arabada, No More Shall we Part’ı evde falan... The Boatman’s Call’ı sevmem ama onu bile bi kere döndürdüm.
Bu gece Kicking Against the Pricks acaip iyi geldi. Çok uzun zaman olmuş bu albümü dinlemeyeli. Muddy Water ile başladığında zaten insan inceden ayarlanıyor, sonra zart zurt iniş çıkış falan derken Hey Joe ile tekrar ruhumuz sarsılıyor. The Singer’da “yavrum bu ne ses” diyoruz, o bize “suddenly i realize nobody knows me, there is no place i belong” diyor ama satıraralarında bildiğimiz “umrumda değilsiniz” tadında... salak black betty, ağlak running scared, şaşkın all tomorrows parties, dingin sakin by the time i get to phoenix, yorgun ve delirmiş the hammer song... ve hadi bakalım something’s gotten hold of my heart. Bir cigar yaktırıyor daha başladığı anda. Çok anısı var something’s gotten hold of my heart’ın. Daha bir gençliğimiz diye mi niyeyse, direkt yıllaaarrr öncesine gidiyorum. Nick’i falan unutuyorum ama haince ve şarkının patladığı (marc almond’la) 88-89lara gidiyorum. Güzeldik abicim o yıllarda. Salak aşklar falan yaşardık (gerçi salak aşkları sadece o yıllarda yaşamadık, öncesinde misal 85lerde falan ben en salak ve ennn büyük aşkın pençesinde perişan bir insandım, o ayrı), akşamları okuldan dönünce (cep telefonu, internet, höö?) evin telefonu çalar, aman da muhabbet edilirdi... hımm şimdi farkediyorum ki, o zamanlar telefonla konuşan sosyal bir insandım ben; çok konuştum da mı böyle oldum acaba? Neyse işte sabah okula beraber falan gidilirdi, çıkışta beraber yemek yenirdi. Çok geyik ama çok şahane günlermiş.
20 sene geçmiş üstünden.
Sanırım Grinderman falan dinlemek ve gerçek hayata geri dönmek lazım... ama önce bi what a wonderful world dinliycem nick’im cave’imden. Bir gece, ece’yle bir yerden dönüyorduk (nerden?), tam da 1.köprünün üzerindeydik. B sides & Rarities volume II’yi koymuştum da, ılık ılık rüzgarlar esmişti, bir huzur yayılmıştı bünyelere... O huzur gelsin nick’den bana, benden de size!

Evvelsi gün, dün, bugün…

2009-06-04T21:15:00.006+03:00

Bu aralar günde ortalama 5-6 saatim toplantılarda geçiyor. Toplaşmaktan çalışmaya zaman kalmıyor. Hatta geçen akşam, ertesi gün yapılacak bir toplantıya bitirmem gereken hazırlık yüzünden gece 00:30’da çıktım ofisten. Maslak o saatte (zaten sadece o saatte) in-cin-top-köpekler... 1.Köprüye giden yol gayet akışkan ve fakat gecenin o saatinde köprüyü 30 dakikada geçtim ya da geçtik çünkü tek şerit halinde trafiğe izin vardı. Dikkat Kasis! tabelaları arasında belli kısımlarda baya bildiğimiz asfalt kaplamayı kaldırmışlar, sanki kozyatağı (niyeyse) falanmışçasına yerde yarıklar açmışlar, açılan yarıklarda birbirine değdiğini, değmek ne demek birbirine sarmaş dolaş olduğunu düşünmek istediğimiz bazı demir halatlar sanki uçları kopuk / kesik bir görüntü endam eder vaziyetteydiler. Tek şerit ve “hayırdır hocam noldu?” diye geçerken tüm araçlar o açılan yarıkların yanından (evet birden fazla, sanırım 3 adet idiler), arkamdaki araçta da gayet endişeli bakışlar edinen bir fırça bıyık vardı… “Hergün geçiyoruz o köprüleri” diye acaip tırstım gece gece - sanki köprü üstündeyken de benzer yarıklar aniden ((ya da yavaştan ne fark eder) (ve tabii kendiliğinden)) açılacak ve kara delikmişçesine inivericez şerit şerit, bir zaman, bir şekilde gibi geldi.
Sonra dün ofise gidip yine toplaşınca bir cam kubbe içinde, sanırım 30 tane falan mentos şeker yedim fenalıklar geçirerek. Bir yudum kahve, bi çilekli mentos. Toplantı katılımcılarından bir tanesi – nispeten sevdiğimiz bi insan olmasına rağmen, hem ağır konuşan, hem de kendisine misal “bugün nassın bakalım?” dendiğinde dahi “yo yooo…” diye cümleye başlayan bir kişi. Diyalog içinde anlatıyorum:
PaigeMarshall: “hımm doğru söylüyosun aslında, tamam, öyle yapalım”
YoYoookişisi: “yo yooo ben dedim diye yapmayalım, yani siz de hem fikirseniz”
PaigeMarshall: “e mantıklı dedim, ok işte”
YoYoookişisi: “yo yooo içinize sinerse yani”.
Bu yo yooo’lar bi de öyle bir tonlamayla geliyor, o anda öyle bir sarsıntı / yer yarılması da oluyor ki; insan “ulan çok ters bişey söyledim adama, bak ayıp oldu” gibi hissediyor... Böyle böyle kendisi toplantının yarısında yo yooo dedi, her yo yooo’da yerler yarılır gibi oldu, her yo yooo’da ben bir mentos daha yedim. En az 100 kalori vardır.
Kalori demişken geçenlerde çok zor bir işi yaparken kendi kendime iyilik olsun diye, sanırım sürecin yarattığı delirium anında, haziran sonuna kadar sağlıklı beslenme & alkol’e break kararı aldım. İrademe sıçıyim afedersiniz, mayısın ortasından beri, iglo (ki reklamlardaki hanımkızımız bezelye diyemiyor diye çok dalga geçmiştim ama ürünler hakkaten şahaneymiş), light cookie, enerjisi azaltılmış çıbık kraker, organik bilmemne, zıkkımın kökü gibi şeyler yiyorum. Kilosal olarak bir değişim göstermedim, zaten sanırım verecek pek fazla kilom yok. Ancak alkolü pause etme kararı çok saçmaymış, misal şu günler tam serin serin pembe şaraplar içilecek günler ama işte bi kere karar vermiş bulundum. Saçma da olsa, karar karardır.
Son olarak; bu sabah “çok gezen çok bilir” ve biraz kendi müşterilerimizden başka insanlar da görelim diye, kahvaltıyı Tamirane’de yaptık, hemencecik yanında da Moleskine Detour Sergisine gittik. Beste Miray’ı hakkaten severek izliyorum, kendisi yine outstanding bir iş çıkartmış. Onun haricinde bir sürü “vaayy” dedirten iş vardı (araya kaynamış “çok acaip bi insanım” ya da “deliyim ben ama dünya farkında değil” diye özetleyebileceğimiz bazı ego patlamaları da tabii) ancak Stefano Faravelli’nin önünde saygıyla eğiliyorum... Sırf onu görmek için gidilir sergiye. Moleskine defterleri yıllardır severek tüketen bir ekibiz biz ofiste, sanırım hepimiz sadece moleskine kullanıyoruz – biz de süper bir sergi çıkartabiliriz çeşit ve içerik açısından. Ama bizimkilerden “tek kullanımlık beyaz eldivenler giyilerek gezilecek bir sergi” olmaz, biz zaten kahve falan döküyoruz daha ziyade üstlerine, yaşanmışlık gösterir diyerekten… Zaten bugün ellerimizde forensics tadında beyaz eldivenler ve de ayaklarımızda ince & yüksek topuklarla acaip zorlandık demir delikli panellerin üzerinde bir bloktan diğerine geçerken – ceylanca sekmeler gereksiz. Giderseniz topuklularla gitmeyiniz diye diyorum. Bi de biz ordayken (enerji müzesi ya orası) bir grup çocuk geldi, eğitmen enerji kaynaklarını sordu; çocuklardan toprak, ışık gibi çığlıklar yükseldi… eğitmen de otomatiğe bağlamış olarak çocuklara; “sürdürülebilir enerji yani sürdürülebilir yani hiç bitmiyor” dedi. Sanırım karşılıklı pek güzel anlaştılar…
Çocuklar çiçektir, onları sevelim.

Silence is (really) sexy!

2009-05-23T20:06:00.005+03:00

En sevdiğim cumartesilerdendi. Telefon sadece birkaç kez çaldı, gelen smsler hemen cevap gerektirmiyordu, e-mail gelmedi bile denebilir.
Gazete, kitap, çay, tost, kitap, çikolata, cigar, kahve, uyku, haşlanmış sebze, çay, badem şeklinde geçti gün.
Uyandığım zaman (2. Uyanışta) 18:07 falandı. Ev nasıl sakin, nasıl sessiz. Salonda güneş var hala ama sıcak değil, sadece sarı bir ışık.
Sonra okuma koltuğuma kurulup da, laptopu kucağıma aldığımda dedim ki: bu evin en güzel tarafı bu kadar sessiz oluşu. Uzun uzun denize bakmak da güzel, gemiler falan geçerken, sabah / gündüz / gece renkler de güzel, güneşin batışı vs vb. Ama en güzel tarafı 10.kattasın diye, korna sesini / trafik gürültüsünü bile ancak arada sırada duymak; sadece kuş sesi en güzeli. Katta 2 daire var, karşımdaki daire boş. Üstteki dairelerden birinde yaşayan kadın senenin yarısından fazlasını Bodrum’da geçiriyor; diğeri de senenin en az 3 ayını Amerika’da...
Evin içinde ses / gürültü yaratabilecek tek canlı da benim: müzik / tv / dvd olursa ses var, yoksa yok... Tam bunları düşünüp, aslında bu ev mi huzur veren, yoksa yalnız yaşamam mı diye soruyordum ki; şu blog yazısını okudum. İnsanın hayatında rahatsız edecek ses olacaksa, illa oluyor demek ki.

Huzur dolu haftasonları diliyorum efem...

I'll Take Care of You

2009-05-21T12:26:00.001+03:00

Hello Africa!

2009-05-18T06:31:00.009+03:00

Şu aralar Radyo Eksen’de her reklam arasında “NTV Bilim” en başta çıkıyor. Tüm NTV reklamlarını konuşan tok sesli şahsımız bize “Hepimiz Afrikalıyız! İnsan 60bin yıl önce başlayan yürüyüşte nereye vardı?” diye soruyor. “Bi yere varmadık anam” demek istiyorum ben, “fazla yürümedik de zaten biz. Afrikadan çıktık, hafif sağ sonra az topla sonra hafif sol yapıp, memlekete geldik, emmi usulü oturuşlar çömdük ağaç altına, hala ordayız.”

Bilim insanı değilim, ancak bu kadar anlıyorum bilimden. Hatta dergiyi aliyim dedim kendime ama sırf Afrikalıyız diye şimdi kendimi bilim konularına veremiycem. Geçen gece sevgili hayvana anlatmak istedim ama popüler bir mekanda, ses-gürültü-görsel kirlilik olmasın diye bahçe tarafında, masamızda bol bitki, böcek ile otururken bulup da okuyamadım, loştu biraz.
Elizabeth Costello’yu bitirdim.
Kendisinin sevdiğimiz saydığımız Elvis Costello ile en ufak bir kan bağı yok, zaten Elvis Costello da Elvis Presley’in adını, sonra da kendi büyükannesinin kızlık soyadını alıp (atıyor muyum şimdi? ama sanki öyleydi) bu “sahne ismini” yaratmış kendine, bi de Napoleon Dynamite var kendisinin bilinen ismi...
Amaan çok uzadı, neyse Elizabeth Costello, sevdiğimiz ağır abimiz J.M.Coetzee’nin kitabının ve de kitaptaki karakterin adı. Kendisi 60lı yaşlarda bir Avustralyalı yazar ve de kitabın her bölümünde biryerlerde bir konuşma yapıyor, o konuşmaların etkilerini hem okuyucu olarak biz böğrümüzde hissediyoruz, hem de Elizabeth teyze kendisi kendisini keşfediyor. Misal ben vejetaryan falan değilim ama Elizabeth kesimhaneleri anlatığında “bir daha yiyemiycem anasını satiim” dedirtiyor okuyana ama sonra kendi kendisi ile de yüzleşiyor, “iyi hadi yemedik kuzuları / danaları, deri çanta da kullanmadık ama abicim ayakkabıları napıcaz” diyor... O noktada biz de “oha! Hakkaten abicim” diyoruz. Olay sadece kürk giymem diye soyunmakla bitmiyor... Sıkıyosa deri de kullanma, deri mont falan demiyorum bak, deri ayakkabı çizme falan giyme.

Neyse gelelim bizim neden Afrikalı olduğumuza.

Çok net:
The alphabet, the idea of the alphabet did not grow up in Africa. The alphabet had to be brought in, first by Arabs, then again by Westerners. In Africa writing itself, to say nothing of novel-writing, is a recent affair.
A second remark: reading is not a typically African recreation. Music, yes; dancing, yes; eating, yes; talking yes – lots of talking. But reading, no, and particularly not reading fat novels. Reading has always struck us Africans as a strangely solitary business. It makes us uneasy. When we Africans visit great European cities like Paris and London, we notice how people on trains take books out of their bags or their pockets and retreat into solitary worlds. Each time the book comes out it is like a sign held up. Leave me alone, I am reading, says the sign. What I am reading is more interesting than you could possibly be.
Well, we are not like that in Africa. We do not like to cut ourselves off from other people and retreat into private worlds. Nor are we used to our neighbours retreating into private worlds. Africa is a continent where people share. Reading a book by yourself is not sharing. It is like eating alone or talking alone. It is not our way. We find it a bit crazy.

So, dr alban’dan tüm sevenleri için geliyor, haydi hep beraber: Hello Africa! Tell me how you’re doin’!

güsel türkçem

2009-05-11T15:15:00.004+03:00

"Merhaba Genel olarak planlanan İşbaşı Eğitimine 21 – 22 Mayıs tarihinde sınıf Eğitimine ve 25 Mayıs tarihinde Mağaza eğitimine olarak katıla bilirim..

Bilgilerinize.."

diye bir mail gelmiş eğitim departmanından bir arkadaşıma.
bu güzel türkçeyi paylaşmadan edemedim.
.
.

Acaip kılım...

2009-05-10T23:41:00.006+03:00

Bu s.kindirik ve de tamamen ticari günlere acaip kılım. Sevgililer günü ya da yılbaşı geyikleri hadi neyse ama anneler, babalar gününden/günlerinden şiddetle nefret ediyorum. Babam öleli 7 sene bitecek bu haziranda ama babam hayattayken de hiç sevmezdim bu iki günü -çocukken de çok acımasız gelirdi bu günler bana. Çocukken de etrafımda annesi / babası olmayan, annesi / babası zaman önce ölmüş çocuklar vardı, arkadaşlarım, tanıdıklar falan...
Bu tek taraflı da değil, sadece annesi / babası ölmüş çocuklar değil tanıdığımız bazı insanlar; çocuğu ölmüş anneler / babalar da var bu dünyada - çocuğu çocukken / gençken ölmüş...
Ve sadece bal-kaymak hayatı olan insanlar yaşamıyor bu nalet evrende..

Hasta olan insanlar da yaşıyor, vücudu işlev göremeyen ama kafası çalışan ya da çok güzel güzel bakan ama maalesef içinde yaşadığı dünyadan dışarıya ulaşamayan insanlar da...
Bu salak günlere tüm bu sebeplerden sinir oluyorum.
Haa varken ve kutlanabilirken niye kutlamayalım diyen tuzu kuru insanlara da aman kına da yakın yanında demek istiyorum.
İnsanlar kendi canları acımadıkça hiç anlamıyorlar, kendi canları acımadıkça hiç acıyacakmış gibi düşünmüyorlar ya; o yüzden de bütün insanlığı ruhsuz ve aptal buluyorum.
Tüm gazetelerin özellikle anneler gününü olay ilan etmelerine ve de örnek anneler falan hikayeleri anlatmalarına da sinir oluyorum. Herkesin annesi kendine özel kardeşim. Sen milyarlarca anneden 4 tanesini kafana göre seçip anlatıyorsun da, noluyor? Selebriti annelere / babalara kökten hastayım zaten. Bu günleri satışları arttırıcı amaç için kullanan tüm firmaları, bu firmalardaki kıt zekalı pazarlamacıları ve bu firmalara “şahane fikrim geldi” diyen reklamcıları konuşmak bile istemiyorum. Bu akşam eve dönerken en az 5 tane çiçekçi gördüm: hepsinin önlerinde çiçekleri duruyordu, almışlar ama satamamışlar – en az 1 haftada satılacak kadar çiçek vardı hepsinde. Bi onlara üzüldüm sanırım (çiçekçilere mi çiçeklere mi emin değilim, o ayrı).
Tüm duygusuz ve ruhsuz insan aleminin her nevi özel günlerini kutlar, babalar gününe kadar sinire kesip; devamında gelecek mayısa kadar huzur içinde yaşamayı (kendi adıma) dilerim.

poor Al - are we not all so?

2009-05-09T19:04:00.004+03:00

I don't know how he does it
but every woman he meets is
crazy.
he will get rid of one
crazy woman
but he never gets any
relief-
another crazy woman moves right in
with him.

it's only after they move in
and begin acting
more than strange
that they admit to him
that they've done madhouse
time
or that their families have
a long history of mental
illness.

his last one
he sent to a shrink
once a week:
$75 for 45 minutes.
after 7 months
she walked out on the
shrink
and said to Al,
"that god damned fag doesn't know
anything."

I don't know how they all find
Al.

he says you can't tell at the first
meeting
they have their guard up
but after 2 or 3 months the
guard comes down
and there's Al with
another one.

It got so bad that Al thought
maybe it was
him
so he went to a shrink
and asked
and the shrink said,
"you're one of the sanest men
I've ever met."

poor Al.

that made him feel
worse
than ever.
.
.
.

There is no hell as far as we know, apart from the one on Earth

2009-05-03T14:30:00.013+03:00

Bu aralar bir sürü kitap okudum (ve 20 tane falan da kitap aldım) ama şimdi / biraz önce bitirdiğim kitap, uzun zamandır okuduğum en farklı kitap denebilir.
Documents Concerning Rubashov – The Gambler.
Kitap 1899’un son gecesinde, borç harç içinde ve kumar batağındaki iyi aile çocuğu Josef Rubashov’un sadece heyecan için şeytanla kumar oynaması ile başlıyor. Kumarda kaybederse ruhu şeytanın olacak ve de sonsuza dek yaşayacak. Kumarda kaybediyor tabii. Bu başlangıç birçok hikayenin başlangıcı olmuştur eminim ama bu noktadan sonra Rubashov 1900’lü yılların içindeki tüm vahşetlerde ve olası tüm kötülüklerde yer alıyor – bir çoğunda ölebilmek için gidiyor, bazılarında orada yaşarken mecburen durumun bir parçası oluyor. Kendisi gibi şeytana ruhunu satmış birkaç isim de etrafında oluyor uzun yıllar boyunca, bazen şeytan da yakınlarında oluyor – farklı karakterlere bürünerek… Çocuğunun yüksek ateşten hastayken, durumun menenjite dönmesi ve çocuğun özürlü olması ile başlayan kişisel felaketleri ailesinin yangında tamamen yok olması ile bitiyor. İçinde bulunduğu toplumsal felaketlerden en kötüsü ise bence (ki aslında hepsi çok kötü ama) Hessen’de bir bakım ünitesinin içindeki “washroom”un inşaatına yardım ediyor – fayansları döşemek üzere gelmesi gereken ekip, bir sebeple gelmeyince, Rubashov ve diğer birkaç kişi girişip washroom’u tamamlıyorlar – sonra burada insanlar yakıldığı zaman ancak, anlıyor neyin inşaatına yardım ettiğini. Bu dönemler hani 1940lar diye, biz şimdi yaşayanlara pek eski / şimdi olsa hayatta izin verilmezdi gibi geliyor ya; yıllar sonra Sırpların yaptıkları da Rubashov’un yaşadıkları arasında…
Kitap bütün bir yüzyılı yaşatırken, şu kıyamet günü ne zaman gelecek, bu insan denen iğrenç canlı ne zaman toptan yok olacak diye söylendim defalarca. The imagination of human being knows no bounds when it comes to catching and killing, nor when it comes to escaping and getting away; for those are the conditions governing human life, those are the rules by which people have been playing the game for hundreds of thousands of years, and so they went on, never stopping.

Kitap böyle arada gülümseten, genelde “off be abicim” tatta okuturken kendisini ve “ölsün bu insanlık” dedirtirken, yazarını google görsellerde arıyoruz ve “herkes ölsün ama carl-johan yaşasın, artizim benim” demekten de kendimizi alıkoyamıyoruz… ’64 doğumlu olan ve de programımıza İsveçten katılan C-J, öl desin ölelim kategorimiz için adeta biçilmiş kaftan.
Carl-Johan Vallgren (born 1964) lives in Stockholm. His first book, a novel, was published in 1987. The novel Documents concerning the Gambler Rubashov, 1996, (Dokument rörande spelaren Rubashov) became something of a breakthrough with a larger audience. In 2002 The Horrific Sufferings of the Mind-Reading Monster Hercules Barefoot (Den vidunderliga kärlekens historia) received the August Prize for fiction (Best-novel-of-the-year-prize). This novel has sold over 300 000 copies in Sweden and rights have been sold to 20 countries. Carl-Johan Vallgren is also a successful musician and song-writer in a satirical chanson-tradition;he has recorded several cd:s. (http://www.bonniergroupagency.se/200/201.asp?id=704)

bi tom waits tadı?!?!

ve hatta bukowski?!?!?

Günlerden yine o gün!

2009-04-23T12:04:00.003+03:00

Pazartesi günü doğumgünüm. Yakinen tanıyanlar çok iyi bilirler, her doğumgünü öncesi ve süresince bir strestir gider, yine yaşlandık diye.. Ki hakkaten fena yaşlandık artık. Bir decade geçişine hala 1 sene var diye kendimi ikna etme çabalarımın tam da göbeğindeyken, geçen gün Emre arayıp “en güzel yaş, extradan kutlamak lazım” dedi; ben de “dur hocam daa bu sene diil, seneye” dedim. Ama o da dedi ki: “hayata başlayışımızın kutlanması olarak bakabilirsek, o zaman bu doğumgünü, o doğumgünüdür”… “Hımm” dedim ben de. “O zaman kira ödemek gibi; evin kiraysa ay başı gelince, bu ayı bu evde mi bitiricem, bu evi geçiniz, bu ömür dahilinde bu ayı bitiricem mi bilmeden kirayı peşinen yatırdığımız gibi mi kutlamalıyız doğumgünlerimizi??” “Ben” dedim “sanırım maaş alır gibi kutluyorum. Evet bu ay çalıştık, bankaya hesabımıza yattı mı emeğimizin karşılığı? Yattı, ay bitmiş yeni ay başlamış demektir. O zaman önce bi geçsin bakalım ömrümüzün ilgili senesi, bitince kutlarız gibi…”
Hangisi doğru bilemiyorum :)

Teo yeni albümünde (ki ara verip dinleyerek ve tekrar ara vererek dinleyerek ancak sevilen bi albüm yapmış kendisi) ölümden sonra hayat var mı merak edenlerle dalga geçiyor, sanki ölümden önce hayat varmış gibi diyerekten. Hayat hakkaten zor. Hele bir de sıkışıp kalırsak… İş Bankası maximiles reklamları her izlediğimde içimde kocaman delikler açıyor – işte bıraktığın iz bu diye 2 nokta arasında gidip gelirken gösterirken hayatı. Maximiles kullanmıyorum ama sanırım (kendimi kandırmıyorsam) bıraktığım iz Fenerbahçe-Maslak arasında beyaz bir çizgiden biraz fazla – shop&miles ile de benzer izler bırakılabiliyor :) Bugün gazetemin arka kapağına sıkışmış bir haber de diyor ki; çok arkadaşı olanlar daha uzun yaşıyormuş. Çok uzun yaşamak gibi bir derdim yok ama birçok şahane arkadaşım var ve bu geçmekte olan günlerin daha keyifli geçmesine sebep oluyorlar. Birazdan çıkıp sevdiğim başka bir diyara gidicem, orda enn yakın arkadaşlarımdan birisi ile geçiricem doğumgünümü.

Bu sene (eğer ki peşin kira usulü bakıyorsak hayata), dilerim çok iyi geçer. Benim için de, hepimiz için de.

Önce sağlıklı olalım, sonra işimiz-gücümüz-paramız olsun. Sonra paramızı harcayacak keyfimiz olsun. İyi kitaplar okuyup, kaliteli şaraplar içelim, eskitilmiş peynirler yiyelim, cigarillolarımızı tüttürelim. Güzel mekanlarda, sevdiğimiz insanların seslerini dinleyebilelim. Gece / gündüz en güzel kıyafetler ve de en yüksek topuklarla salınabilelim. Bol bol sohbet edip, çok kocaman kahkahalarla gülelim; gülmediğimiz zamanlarda gülümseyelim en azından.

Hayat hepimize iyi davransın bu sene ve her sene.

23 Nisan hesabına...

2009-04-23T12:01:00.003+03:00

Aaaaa!

2009-04-07T23:36:00.007+03:00

Geçenlerde bir düğüne gittim. Düğün olayını acaip saçma bulmakla birlikte, "insanlar incelik göstermişler, en mutlu günlerine davet etmişler, gitmek icabeder" diye gidiyorum bu düğün dernek gecelerine (-ki neden bazı insanların en mutlu günleri evlendikleri gün oluyor, tam anlamış değilim). Neyse işte, gittim: gelin çok güzeldi, mekan süperdi falan da filan.

Sonra geçen gün bir arkadaşım aradı ve ortak tanıdığımız bir insanın şu hikayesini anlattı:
Aynı düğüne gitmeyi planlayan X kişisi (hadi biz ona AaaTeyze diyelim) günlerce bu düğüne ne giysem, saçımı naaptırsam, ay o diil de asıl makyajımı şööle mi yaptırsam falan bir hazırlık bir hazırlık… sanırsınız kendisi evlenecek. Sonra düğün günü gelip çattığında (ki bu gelip çatan düğün günü, aaateyze nezdinde bir düğün günü), yeni alınan elbise giyiliyor, makyajlar saçlar zart zurt yapılmış, alkol de alınacak, araba dert olmasın diye taksiye atlanıyor ve de mekana teşrif ediliyor… o sırada aaateyzenin iç sesinin “güzelim, en güzel benimmm” diye taksinin dikiz aynası ile görüşmekte olabileceği tamamen benim hastalıklı hayallerimin ürünü… mekana varılıyor ama mekanda bir sessizlik, bir sakinlik, adeta bir sukunet hakim… Allah Allah… kapıdaki görevli “bu gece düğün yok ama??” diyor aaateyzeye (korkarım aaateyze bu noktada kendinden fazla emin hal ve tavırları ile güvenlik görevlisinin hayata karşı güvenli duruşunu da sarsıyor). Aaateyze yine de seri adımlarla mekana ilerliyor ve ahaha hahahahahah düğün DÜN diil miymiş a dostlar? Ahahahah ahahahahah yıllarca gülücem bu tatlı anıya.

Aaateyzeleri / aaaablaları / aaakardeşleri sevelim, bize yaşattıkları güzellikler için kendilerini bağırlarımıza falan basalım.

Long Awaited!

2009-03-31T22:39:00.003+03:00

Ve sonraaa kızımız evine gelmiş. Bir şişe sparkling patlatmış, sevgilisi artık onu sevmediği için ya da kendisinin yeterince sevilmediğini düşündüğü için bir süre önce ondan ayrılmış olduğundan bu haberi onunla paylaşamamış. Sparkling’i de haliyle.. Sparkling yanına biberli İtalyan salamını, rokfor peynirini ve de biberli gouda’yı güzelce yerleştirmiş tabağa, kızarmış bir dilim kepek ekmeği ile. Sonra biraz da üzüm. Cigar da varmış …

Bi yudum sparkling almış, bir dilim salam. Bir yudum sparkling, bir lokma rokfor… Bu arada bir sürü insan geçmiş aklından, kalbinden, burnunun kemiğinin sızladığı yerden.. Bazıları aramışlar, bazıları uzakta ama yakındaymışlar, bazıları uzaklarda ve artık sadece kalplerde imişler ama belki de (aslında) en yakında… üzüm çekirdeksiz çıkmış, sparkling sarhoş edecek kadar köpüklü ve de müzik şahane – hayat bazen sürprizler de yapıyormuş demek ki. Olmaz denenler oluyormuş. İyi niyetle istenenler ve de peşinden çok koşulanlar, uğruna çok çalışılanlar oluyormuş demek, bazen… Ve de hayat her şeye rağmen iyi olabiliyormuş demek.

Şükretmek iyi bir şeymiş demek.

Virtuoso!

2009-03-22T00:02:00.004+02:00

Uzun zamandır bu blog şeysine elim gitmedi. Herkes pek sessiz diye mi neden bilmiyorum. Yazan yerlerim mi ağrıdı nolduysa… Sonra geçen akşam BÖ! Blog Ödülleri! sayfasını gördüm facebook’ta, yarıla yarıla güldük aslıhayvanı, nazifkişisi ve ben… "Ulan biz blogger bile diiliz, olmayalım" dedik… Ama diğer taraftan da neyiz abicim biz? Bir sürü insana kıyasla çok daha fazla okumuş, gezmiş, yemiş-içmiş, görmüş, dinlemiş falan olduğumuz kesin de, bir konuda alim olmuş kişiler de diiliz anasını satiyim. İş hayatlarımız var ya da olmuş, ama iş hayatlarımızdan kesitlerden sektörel öğretiler ve vaazlar vereceğimiz blog yazıları yazmak gibi bir gayemiz yok (aklımızdan da geçmez zaten), kişisel bloglardan geçen sene ödül alan bir bloga baktım da “ananemle show tv seyrettim” falan yazmış belli ki gençliğinin baharında olan bu blogger arkadaşımız – evet bence de en birinci o olmalıymış. Aman neyse elalemden bize ne…

Bu gece İşSanat’ta Virtuoso’ya gittim. Yolda yanımdan geçse, "Midori abla iyi misin solgun gördüm seni" diyeceğim yaşlı görünümlü bir kadın kendisi… yanında da ilanlarda 20 sene önceki fotosunu kullandırtmakta sakınca görmeyen Charles dede… Midori’nin bavulu uçaktan çıkmamış, o yüzden bizden sahne kıyafeti olmadığı için özür diledi; bilekten 1 karış yukarıda kişiliksiz bir boyu olan yünlü etek - ki diz yeri yapmıştı ve arkasını her döndüğünde etek donunun lastik yerlerine yapışıp yapışıp tekrar ferahlıyordu, üstünde eteğin takımı yünlü bir kazak, altta kalın kilotlu çoraplar ve babetimsi ayakkabılar ile; kemanını çaldı bize. Bu kadın 82 yılında 11 yaşında iken New York Filarmoninin yeni yıl konserinde sürpriz konuk sanatçı olmuş, 14 yaşında Bach ve Vivaldi çaldığı ilk kaydını yapmış… O yıllarda bizim naaptığımız aslıhayvanının 80li yıllar nostalji yazılarında var, bi haytalık, bi kendini bilmezlik daha o yaşlarda… Bu gece de biz 2 tane shallow kadın, midori’nin donunun izinden tutun da, "bir siyah etek de mi alamamış?! hadi çıkamadı alışverişe getirtseydi beymenden 3 tane siyah elbise, odasında deneyip alsaydı!!! cimriiii" falan gibi konular konuştuk… Oysa midori 15 senede 140,000 çocuğa klasik müziği dinletmiş Midori & Friends projesi sayesinde. Zaten İşSanat’a genelde 7 yaşından küçükler alınmadığı halde, bu gece bir sürü kız çocuğu vardı aileleri ile!

Neyse, İşSanat çok keyifli. Bu sene çok güzel konserler var. Ulaşımı kolay, otopark sıkıntısı yok, biletler de uygun fiyatlara. Hem bizim gibi "eleştiremezsem köpürerek ölebilirim" diyecek insanlar için bavullar her daim kaybolabilir, dikkat daş düşebilür ayı çıkabilür.

Without hope, life is not worth living… ama hocam yine de… olmuş mu?

2009-03-06T23:37:00.007+02:00

Acılar içindeyim....

O ne ses.

O nasıl bir saç.

O nasıl kırıtık, narin hareketler.

İnsan içinden “hayatımın adamı yoksa in the closet gay mi” diyor – ister istemez. Düne kadar teenage tadında “robin wright da güzel kadın, adamımıza yakışıyor ama yine de ah yine de vah…” derken, şimdi “ohh çok şükür, dibine kadar maşallah, robin iyi ki var” diyecek hale geldik…
Tam in the closet mi derken, jack öldüğünde (spoiler oldu ama kusura bakmayın, bence çok mühim bir karakter değil zaten), o nasıl gerçekmiş gibi ağlamak, dudakları çenesi titreyerek – diyoruz ki işte bu adam bu yüzden oscarlar üstü bir adam (hatırlayalım mystic river’da haberi aldığında kendisinden geçişini ve ortalığı dağıtırken “is that my daughter in there?” diye ağlayışını)

Filmi belgesel tadında seyretmemiz ve de yanında bir şişeye yakın kırmızı şarap içmemiz şarttır (boğazkere olması tercih edilir) çünkü filmimiz kesinlikle patlamış mısır atıştıraraktan sinema koltuklarında seyredilecek bir film değildir, şarap bile yersiz kaçmaktadır - votka olur, viski olur bu filme, evde, dvd olmak kaydı ile…

Şuursuzca buharla haşlanmış sebze ve bir kadeh şarap olarak başlayan menüye, filmin ilk sahnelerindeki uzun saçlı harvey’nin sürekli öpüşme hali bittiğinde bile, şaraba ara vermek mümkün olmayacağından evde cigar olsun, cips olsun şaraba eşlik edecek şeyler bulmak (bulundurmuş olmak) ve içerek devam etmek gerekmektedir.
Bir de Dan White karakterinden tiksinelim, manyak şey, çekil...

Just past the Golden Gate Bridge,
amidst a shower of grape Kool-Aid,
Doonesbury cartoons and bubble bath,
Harvey’s closest friends scattered his ashes out at sea.
Bu da güzelmiş, küllerin böyle serpilmesi yani.
...

...

Biz yine de sean’umuz penn’imizi maskülen karakterlerde izlemekten zevk alan bir neslin fertleri olaraktan, kendisine gelecekte bol bol matthew poncelet’ler diliyoruz.

henry lee

2009-02-26T12:32:00.004+02:00

Barbarlar içimizde...

2009-02-22T21:35:00.005+02:00

J.M.Coetzee Güney Afrika doğumlu bir yazar. Kitap 1980de, kendisi 40 yaşındayken basılmış, 2003de Nobel almış. Cape Town’da doğup büyüyen bu adamın bir dönem Londra’da IBM’de bilgisayar programcısı olarak çalışmış olması çok acaip geliyor insana.
Belki de kitap zamansız ve mekansız olduğu için, insan Coetzee’nin IBM’de falan çalışmış olmasını yadırgıyor (Marianne konserde “i could never be an office person” dediğinde, “tabi mantıklı” dememiz gibi; Coetzee’nin de savaş muhabiri falan olmuş olmasını bekliyor insan). Süper bir insan olduğu kesin - wiki’de ve başka birçok kaynakta kendisine dair personality & reputation kısmında şu yorumlar var:

He is known as reclusive and eschews publicity to such an extent that he did not collect either of his two Booker Prizes in person. Rian Malan wrote that Coetzee is "a man of almost monkish self-discipline and dedication. He does not drink, smoke or eat meat. He cycles vast distances to keep fit and spends at least an hour at his writing-desk each morning, seven days a week. A colleague who has worked with him for more than a decade claims to have seen him laugh just once. An acquaintance has attended several dinner parties where Coetzee has uttered not a single word."

Adamımız ilk kitabını 1974de yayınlamış – Dusklands; sonra In the Heart of the Country var ‘77de; ’80de kitabımızla (yayınlandığı yıl) James Tait Black Memorial Ödülünü kazanmış. Devamında da bir sürü ödül ve özellikle Güney Afrika’yı onurlandırması nedeniyle bir sürü takdir var. Maşallah.

Kitapta olayın geçtiği yere dair bir bilgi verilmemesinin sebebi olayın her yerde / her dönemde yaşanabilecek olması. İnsanların huzur içinde yaşadıkları bir uç beldeye, merkezden birileri gelirler ve barbarların ülke genelinde huzuru kaçıracağı varsayımdan yola çıkarak ortamın bırakınız huzurunu kaçırmayı, bokunu çıkarırlar. Bu uç beldenin yönetimindeki kişinin (magistrate) anlattığı hikayede, insanların nasıl aslında hayvan (ya da barbar) oldukları ve de aslında nasıl da içlerinde tüm hayvani dürtüleri taşıdıkları çok da rahatsız edici olabilecek görüntüler çizilerek anlatılıyor. İnsanlardan tiksindiğimiz kadar var dedirtiyor yani. Toplumda herkes olmasa da en azından bazıları, var olan düzeni ve içinde bulundukları refahı aynı kalsın isterken (magistrate başta olmak üzere, ya da ilerleyen sayfalardaki drug store owner gibi); ezici çoğunluk hem bilmediklerinden korkuyorlar / kendilerini uzak tutuyorlar, hem de zaman içinde kötüleşen düzene alışıp giderek kötü olanı normal, daha da kötü olanı kabul edilebilir buluyorlar. Yaşadıkları düzeni değiştiren, kaçan ve de umutsuzluğa kapılan insanların kaybettikleri, ama işin-hiç-değilse-iyi-tarafı kötülerin de sonunda kaybettikleri bir kitap. İyiler de pek bir şey kazanamıyorlar maalesef. Magistrate “pain is truth, all else is subject to doubt”, “I have not asked for more than a quiet life in quiet times” diyor olacakları henüz yaşamaya başlarken.
İlk “barbar” grubundan aldıkları esirleri işkence ile yavaş yavaş öldürürken merkezden gelenler, içlerinden bir kızı yarı kör ve oldukça sakat olarak bırakıyorlar. Refahın üst seviyelerde olduğu şehirde dilenmek yasak, bu barbarian kız ise sakat ve çalışabilecek durumda olmadığı için dileniyor. Magistrate ile kızın çok sancılı ilişkisi de ağır depresyon kaynağı. Magistrate diyor ki bir seferinde: I catch myself in a moment of astonishment that I could have loved someone from so remote a kingdom. All I want now is to live out my life in ease in a familiar world, to die in my own bed and be followed to the grave by old friends…
Merkezden gelenler geri dönerlerken ortada barbarlar falan yok – kitabın başından itibaren bildiğimiz gibi. Barbarların yaptığını sandıkları / sandırdıkları her şeyi kendileri yapan aptal adamlar donlarını zor toplayıp geldikleri yere geri giderlerken; magistrate bu geçen zamanı yazması / anlatması gerektiğini düşünüyor: “After which the barbarians will wipe their backsides on the town archieves. To the last we will have learned nothing. In all of us, deep down, there seems to be something granite and unteachable.”

Velhasıl içinizi acıtan ve de sıcak evinizde, kahveniz yanınızda, huzurunuz tavana vurmuşken, oturduğunuz yerde sizi rahatsız eden kitaplardan. Pek şahaneydi.

"Barbarian" is a pejorative term for an uncivilized person, either in a general reference to a member of a nation or ethnos, typically a tribal society as seen by an urban civilization either viewed as inferior, or admired as a noble savage. In idiomatic or figurative usage, a "barbarian" may also be an individual reference to a brutal, cruel, warlike, insensitive person. – wikipedia
http://www.english.emory.edu/Bahri/Coetzee.html
http://en.wikipedia.org/wiki/J._M._Coetzee
http://nobelprize.org/nobel_prizes/literature/laureates/2003/coetzee-bio.html

Tespit: "Benim de bu derdim var işte"

2009-02-21T23:15:00.011+02:00

Jr.Semiha ile kısa fakat kaliteli bir birliktelikten sonra (ki kendisi hayatıma “benim de bu derdim var işte” cümlesi ile yine renk kattı) döndüm. Çocukken mutlu olmak daha mı kolay ya da mutlu olunca bunu göstermek mi daha kolay? Gerçi büyüyünce de mutluluğu daha büyük yaşayan insanlar var. Akşam yemekte barton “çok mutluyum” dediğinde, biz eceyle “nasıl denir ki birdenbire” deyiverdik. Mutlu hissetsek de, çok mutluyum diye bir anda ifade edememek / ifade etmeyi akıl edememek (çünkü böyle bir alışkanlığın olmaması)…
Dönüşte çocukluğumdaki şekerlerden aldım. Deneyimsel Pazarlama işte aynen bu. Yıllardır içinde olup da, hakkında anlattığımız tüm koku / tat / duyu / duygu hikayesi aynen buna bağlanıyor. O şeker paketini görünce, kaç yaşında olduğumun hiç önemi kalmıyor. O şeker paketi de o kadar az yerde var ve o kadar özletiyor ki kendisini… Kar yağacak, hava çok fena olacak, avrupa'daki donduran soğuklar falan deyip, beni korkuttular. Uzun yollardan gidip, uzun yollardan dönmek zorunda kaldım ama iyi oldu. Bir tespitte bulundum böyle uzun uzun düşünürken: Sanırım hayatımın tüm alanlarında bir adaptasyon zorluğu yaşıyorum - sanırım her şeyin sebebi bu. Benim commitment problemi sandığım şeye dün ece alakası yok dedi. Bugün ben o konunun da adaptasyon sıkıntısı olduğunu tespit ettim. Uyumsuz bir insanım. Alışamıyorum. Ama bir kere alışınca da alıştığım / sevdiğim gibi olsun istiyorum. Düzen içindeki tetiklemeler ok, challenge is good yani ama (anlatması zor biraz) misal okul kapandı hadi tatile durumunu sevmezdim çocukken, kendim de anlamazdım; yazlıktakileri çok özledim, çok seviyorum niye gitmek istemiyorum diye. Sonra yaz bitince de, hadi okula diyemezdim, nefret ederek dönerdim istanbul’a – okul açılıncaya kadar ama sonra okulda da çok eğlenirdim. Evden çıkınca işe 1 saat araba kullanmayı bunun için seviyorum. Araba kullanmaya alışıyorum ve “tamam hocam, yetti” dediğim anda ofise gelmiş oluyorum. Ofisteyken “tamamdır, artık çıkıcam” demeden ben, bir sebeple çıkmam gerekirse, sinir geliyor. Aynı şey, hayatımın tüm pasajlarında var. Kısacası kar yağmadı ve fakat uzun yoldan dönmek iyi oldu. Şeker yiyip, müzik dinleyerek ve de hayata dair saptamalar, karmaşık ruh durumuma dair tespitler yaparaktan eve dönmek iyi geldi.
Geçen haftanın çok mühim bazı konuları yoğunluktan kaynadı. Tinder’ı anlatiyim bi tek. CRR’de 20:00’de başlayacağı duyurulan konserin, yakinen takip ettiğiniz gibi, biletleri konserden 1 hafta falan önce satışa çıktı. Konser 20:00’de başlayacak deniyorsa, söylenene “peki” diyen her ezik insanevladı gibi 20:00’de gidersiniz di mi? Biz de öyle yaptık. Sonra 21:00’e kadar Tindersticks bekledik – ki ben hakkaten sinir oldum. 20:00’de adı sanı duyulmamış ve bence sittinsene de duyulamayacak bir gerzek 6 parça falan gitarla inleyerek ve de apple laptopundan amfi soundu yarataraktan içimizi çekti, arada da Türkiye ile ilk tanışmasının 7 yaşındaykene midnight express’i seyretmesi ile olduğunu söyleyip, kendince espri yapmaya çalıştı. Gerçekten büyük fiyaskoydu. Neyse 21:00’de abilerimiz sahneye ışık saçarak tek tek çıktılar – intro’yu stuart’sız bize sundular. Mükemmeldi. Devamında da ağırlıklı olarak the hungry saw ve üç-beş klasikle bizi huşu içinde bıraktılar. Boobar come back to me özellikle şahaneydi, velhasıl sahne güzel, ses güzel, kitle gayet düzgündü. Sevdiğim müzikleri konserlerde canlı dinlediğimde, beni her daim en mesud eden ses nefeslilerden geliyor. Nefeslileri dinlerken ceket iliklenmesi gerektiğine dair bir inancım var. Tindersticks’in son albümünde de bu inancımı en tepelere çıkaran bir adam kendilerine destek vermiş. Terry hem şıktı, hem de zarif; yetmez kendisi o gece bize bu dünyadaki en müthiş sesleri sundu. Bazı insanlar vardır, onlar bizim yaşadığımızı bile bilmezken, biz kendilerini yaratan yüce varlığa şükürler ederiz: dünyamıza düşürmüş bu kişiyi diye.

Örnek veriyorum: Terry Edwards.

aysel goes to see jr.semiha

2009-02-19T15:18:00.007+02:00

Yarın bir moda prensesini (ki kendisinin 3küsur sene önceki kreasyonu ve derin bakışları aşağıda) görücem. Çok keyifliyim. En sevdiğim ve tek sevdiğim bu yaşı küçük insanı acaip özledim. Onun çevresindeki çeşitli yaşlardan insanları da (tüm aile, eşraf, eş dost camia)...

sevemedim gitti insan denen canlıyı...

2009-02-14T12:54:00.007+02:00

Şahane. 1 saat içinde evden çıkmam ve nispetiye caddesine gitmem gerekmekte. Nikon D80’e dair “21.etap” olarak adlandırılan bir eğitime gitme planım var. Planım var ve tabii ki arzum hiç yok.
İki şey kafamı bulandırıyor:
1) “bir sürü insan iyi/kötü fotoğraf çekiyor, kursa gidip de mi çekiyorlar? gitmeden de çekebilirim ben, belki, neden olmasın?” (buna karşı görüş olarak “varken bu eğitim neden gitmiyorum? ilk seferine gidiyim, eğitimdeki herkesten nefret edersem, bir daha gitmem. ilk seferden gitmezsem çünkü, gelecek seferlere zaten gidemem” diyor içimdeki ikinci ses. “E ama zaten haftaya cmts muhtemelen ist’da olamayacağım, sonraki cmts bir düğün var so zaten eğitime gidemiyeceğim, o zaman şimdi de gitmiyim” diye bu karşılıklı delicevatlığım devam ediyor).
2) faturanızı da yanınızda getirin diye bir not düşmüşler, sabahtan beri faturayı arıyorum ve bulamıyorum... çok bedbahtım. Faturayı aynı zamanda sigorta süresini gösteren bir belge olması nedeni ile özel bir yere de kaldırmış (saklamış) olabilirim (ki hiç bulamiyim) ya da faturayı saklarsam bulamayacağımı bildiğim için çok elimin altında bir yerde bulunduruyor da olabilirim (ki o zaman görmeye çok alıştığım için, sabahtan beri görememekteyim). Özetle faturam yok. Yani var da nerde bilmiyorum.
En iyisi bu kursa gitmemek mi bu durumda?
Akmerkez’e de aylardır gitmiyordum, bi akmerkez gezerim diyordum. Onu yine de yapabilirim. Ama alışveriş yapmak istemiyorum. Dün zaten yine gereksiz yere bir ceket, bi de kazak aldım ve hatta bir de küpe. Manasızlığın dibine vurmuş durumdayım.
İnsanlara ne zaman azıcık pozitif yaklaşmaya çalışsam, karşıma bir dingil çıkıyor ve beni dünyadan bezdiriyor. Dünden beri böyle bir şahsın yarattığı siniri üzerimden atmaya çalışıyorum. Atamıyorum. Bazı insanlar asla tanışmasalar, yani öyle bir öngörü olsa. Misal aynı binada çalışman gerekiyor, mecbursun ama böyle bir elektrik / ışık falan birşey çıksa insanların tepesinden, kolundan bacağından, artık neresinden çıkacaksa ve o ışık / elektrik falan şöyle anlamlar içerse: “sizin beraber kahve içmeniz mümkün, hatta proje falan konuşabilirsiniz”, “siz asansörde falan karşılaşabilirsiniz ama günaydın-günaydın o kadar”, “siz asansörde bile karşılaşmayın, allah muhafaza”... Yani bakıp kendi rengine, karşısındakinin rengine (çok salak olanlar kullanma kılavuzu falan açıp, renkleri her seferinde kontrol de edebilirler), “tamam ben bu insanla konuşabilirim” ya da “yok abicim ben o kadar saçma konuşuyorum ki, çıkarttığım renge bak, en iyisi içime kapaniyim, kimseyle konuşmiyim” falan diyebilseler...

Hayal tabii bunlar.
Ececim, istediğin gibi en yakın kitabın (waiting for the barbarians by j.m.coetzee) 161.sayfasının 5.cümlesine baktım: Someone comes running up. yazıyor. Haha hahah buna çok güldüm şimdi. Kitabımız hakkında bir ipucu verdi mi? vermedi ama olsun. Kitabımız başka sayfaların başka cümlelerinde bizi sevindirir allah kısmet ederse, inşallah.
Ve son kararımı verdim: kursa gitmiyorum. Bi kahve yapiyim kendime.

.
.
.

the great song of indifference

2009-02-13T12:07:00.010+02:00

I don't mind if you go
I don't mind if you take it slow

I don't mind if you say yes or no
I don't mind at all

I don't care if you live or die

Couldn't care less if you laugh or cry
I don't mind if you crash or fly
I don't mind at all

I don't mind if you come or go
I don't mind if you say no
Couldn't care less baby let it flow

'Cause I don't care at all

I don't care if you sink or swim

Lock me out or let me in

Where I'm going or where I've been

I don't mind at all

I don't mind if the government falls

Implements more futile laws

I don't care if the nation stalls

And I don't care at all

I don't care if they tear down trees

I don't feel the hotter breeze

Sink in dust in dying seas

And I don't care at all

I don't mind if culture crumbles

I don't mind if religion stumbles

I can't hear the speakers mumble

And I don't mind at all

I don't care if the Third World fries

It's hotter there I'm not surprised

Baby I can watch whole nations die

And I don't care at all

I don't mind I don't mind I don't mind I don't mind

I don't mind I don't mindI don't mind at all

I don't mind about people's fears

Authority no longer hears
Send a social engineer

And I don't mind at all

hang fire

2009-02-12T11:10:00.005+02:00

In the sweet old country where I come from

Nobody ever works

nothing gets done

We hang fire

You know marrying money is a full time job

I don't need the aggravation

I'm a lazy slob

I hang fire

Hang fire, put it on the wire

We've got nothing to eat

We got nowhere to work

Nothing to drink

We just lost our shirts

I'm on the dole

We ain't for hire

Say what the hell

Say what the hell, hang fire
Hang fire put it on the wire

here's ten thousand dollars go have some fun

Put it all on at a hundred to one

Hang fire, hang fire, put it on the wire

...Tiffany's ... Cartier...

2009-02-11T22:28:00.008+02:00

Aslında bunu korkarak yazıyorum. Yazarken köpürerek delirmekten endişe ediyorum çünkü.
Hayatımın en önemlileri listesinde çok merkezi ve kıpırdamaz yerlere sahip 2 şahane kadınla Cuma akşamı buluşup, güzel bir şarap içelim, güzel bir yemek yiyelim dedik. Bir de zaman olmuş kapsamlı görüşmeyeli; şöyle beyaz masa örtülü, ince kadehli, iyi şaraplı ve de yemekli, mümkünse az gürültülü bir yerde, doğrudüzgün bir yemek olsun istedik. Sonra o akşama içimizden birinin bir arkadaşının doğumgünü olduğunu hatırlandı ve “Cuma olamadı ama madem bu haftasonu hepimiz burdayız ve de buluşalım istedik, ee cmts buluşalım” demiş bulunduk…
Tabii ki büyük hata.
Cuma gecesi için rezervasyon yaptırdığım yere telefon ettim, cmts’ye revize edebilir miyiz diye… Tlf’daki sesin hıhhh deyişini derinden duydum, (sağ omzunu silkmesini ve kafasını hafif sağa doğru attırırken, dudaklarının da “deli falan mısınız?” edası ile sağa kıvrılmasını görmedim ama çok net hissettim), hemen akabinde de “mümkün değil” cümlesi geldi.
Neyse tamam dedik, popüler bir mekan orası, yer olmaması normal.
Asmalı’da 2-3 tane yukarıdaki tanıma uyabilecek, beyaz örtü olmasın tamam ama en azından güzel yemek ve içki olsun diye düşündüğümüz yeri aradık, hepsinde aynı “hiç yerimiz yok” cevabı.
Bebek’teki mekanları ve de çapa mekanlarını biz istemedik: bi takım kırmızı gonca güllü sosyetik çiftlerle kaynaşmamak için.

Sonra şöyle şeyler oldu:
Sadece iş yemekleri için gittiğimiz etiler’de bir italyan bize önce “programı duymak ister misiniz?” sorusunu yöneltti, “delirdiniz mi siz bilmemkaç senelik iş yemeği mekanısınız, neyinize program falan” dedik. Ona rağmen “yer var mı” diye sorduğumuzda aldığımız cevap çok matematikseldi: yer vardı ve gece kişi başı xxxtl idi ve eğer olur da bizim masada kişi başı hesap

Yazın bazen sadece içki içmek, bazen de yemek için gittiğimiz panoramik bir mekanımız ise, “size menüyü yollayalım, bakın seçin” dedi. Tam “peki” diyorduk ki, onlar da rezervasyonu yaparken ödemeyi eft’lememiz gerektiğini yoksa rezervasyon almadıklarını beyan ettiler…

Hiç “gece 10:30’dan sonra gelebilirsiniz”, “akşamüzeri 5’le 7 arası yerimiz var”lara falan girmiyorum.

...

Şu an 3 ayrı yerde rezervasyonumuz var. Üçü de tam istediğimiz gibi değil ama en azından “istediğiniz yemeği yiyebilirsiniz” serbestliğini veren mekanlar, “yerimiz var, önden para yollamanıza gerek yok” dediklerinde hemen rezervasyon yaptırdık.

Neden 3? Üçüne de gidecek miyiz?

Hayır. Sadece şaşkınız sanırım. Ondan oldu.

...

dream brother

2009-02-11T15:49:00.011+02:00

There is a child sleeping near his twin

The pictures go wild in a rush of wind

That dark angel he is shuffling in

Watching over them with his black feather wings unfurled

The love you lost with her skin so fair

Is free with the wind in her butterscotch hair

Her green eyes blew goodbyes

With her head in her hands

and your kiss on the lips of another

Dream Brother, with your tears scattered round the world.

Don't be like the one who made me so old

Don't be like the one who left behind his name

'Cause they're waiting for you like I waited for mine

And nobody ever came...

I feel afraid and I call your name

I love your voice and your dance insane

I hear your words and I know your pain

Your head in your hands and her kiss on the lips of another

Your eyes to the ground

and the world spinning round forever

Asleep in the sand with the ocean washing over...

ben her zaman böyle... ben böyle vesaire...

2009-02-09T23:39:00.021+02:00

Havadan mı neden bilmiyorum. Bugün acaip bir mide bulantısı ile ofisi öğlende terk ettim. Gerçi eve geldim, çalıştım ama hiç değilse daha kendi kendime olduğumdan olsa gerek, biraz daha iyi hissedebildim. Yine de sanırım yarın işe gidemiycem, öyle bir bezgin hal var üzerimde ve belki de aslında içimde.
Bezgin halin “belki de içimde” oluşundan tespitle rahatlıkla söyleyebilirim ki, herşeyden fena halde bezmiş durumdayım. Sanırım bezginliğin direkt yansıması olarak pek sevdiğim müzikler bile bi ağır aksak gelebilmekte, “yağmur yağıyor fenerbahçe’ye, hava gri, çay da yaparım yağmura karşı otururum yarın” dediğimde de bir bezme hali geliyor, olmadıysa “sabah kalkmam abicim işe gitmiyceksem öğlenlere kadar uyurum” diye düşündüğüm anda da uyuma fikrinden bezme hali (uyumaktan bezmek hiç tadmadığım bir his bu yaşıma kadar)...
Yarın sabah 9’a bir kahve sözüm vardı, bana ihtiyacı olan birisine – geçen haftadan randevulaşmıştık, “konuşsak biraz?” dediği için. Ona mail attım, “Cuma yapsak?” diye. Eski ajanstan bir arkadaşım “bişey anlatmam lazım, uğriyim” diye mail atmıştı ve yarın uğraması muhtemeldi, ona da mail attım “sen en iyisi haftaya gel” diye. Bu ayın sonunda evlenecek bir arkadaşımla yarın öğlende yemek yiyecektik, davetiyesini verecekti bana, ona da sms attım “hastayım :( ” şeklinde. Yetmez akşam çıkışta da, geçen hafta bizden ayrılanlardan birisi ile buluşma planımız vardı – baktım o insanlar olmadan 1 hafta geçmiş bile, ben sadece 1-2 kere sms/mail falan atmışım, haftasonu “herşey yolunda mı?” dedim onun üzerine, o da “Salı görüşürüz” demişti.

Sanırım bu çok sosyal Salı beni hasta etti.

Bazen geçmiş zamanlarda gittiğim o ruh hastası shrink aklıma geliyor (aslında sık sık aklıma geliyor o ruh hastası kadın) ve “telefonunuz çalıyor mu geceleri?” diye soruyor bana sarı saçlarımdan ben suçluyum formatında attırırken saçlarını... O yüzden bugün allah için ne yaptım diye dua eden küçük çocuklar tadında, bugün beni kimler sevdi / kimler aradı diye kısa bir liste yapıyorum ayık uyuduğum gecelerde, uykudan hemmen önce... Belki de o yüzden, insanları geçmişte bırakamıyorum, çok zorlanıyorum eski insanları hayatımdam çıkartırken; bırakın çıkartmayı, insanları kırıverirsem (çünkü kolaylıkla kırıveren çok öküz bir insanım), kırdığım insanlardan daha da çok üzülüveriyorum. Ve bu sebeplerle bazen, herkesi sevelim, insanlar kardeş olsun, dünya barışı ve halkların dostluğu falan derken bulabiliyorum kendimi ama sonra kendime dürüst olduğum noktada, aslında bu sosyalleşmelerin beni benden aldığını farkediyorum. İşte o zaman sessiz olsa ortalık ya da beni hiç tanımayan (ama merak da etmeyen, “kim bu?” diye birbirini dirsek teması ile dürtüklemeyen ya da hakkımda illa bişiler konuşmayan) insanların olduğu bir yerlerde yaşasam istiyorum. Hiç sevmediğim hatta beni ruhsal olarak karanlık dehlizlere iten irlanda fiyordu mu olur, yoksa ne işim var burda adamı tunç gibi kendimi biranda bir anadolu köyünde mi bulurum bilemeden – öyle aklımdan geçiriyorum yalnız ve yabancı olmayı... Sonra yine gereksiz gerçekçi olan tarafım diyor ki: yaşayamazsın sen oralarda...
Kalabalıklar içinde yalnız olmaktan ne kadar üzüntü duyuyorsam, tamamen yalnız olmak hissinden de aynı derecede üzüntü duyuyorum. Ortasını becerlemenin, yeri geldiğinde adamakıllı yalnız yeri geldiğinde dibine kadar sosyal olmanın çok zor olduğunu düşünüyorum.

Sanırım o yüzden çok mutlu zamanlarımda bile biraz mutsuzum, çok mutsuz zamanlarımda bile biraz ucundan koyvermiş...
İşte bi de bi yandan bi bezginlik var ki, anlatılmaz.

demiş ki vega: ben her zaman böyle... ben böyle vesaire...

bilene bilmeyene helal olsun...

2009-02-09T15:51:00.003+02:00

Tindersticks : Introduction to "The hungry saw"
Yükleyen mhlenoir

red right hand

2009-02-05T11:29:00.013+02:00

Take a little walk to the edge of town
Go across the tracks
Where the viaduct looms,
like a bird of doom
As it shifts and cracks
Where secrets lie
in the border fires,
in the humming wires
Hey man, you know
you're never coming back
Past the square, past the bridge,
past the mills, past the stacks
On a gathering storm comes
a tall handsome man
In a dusty black coat with a red right hand

He'll wrap you in his arms,
tell you that you've been a good boy
He'll rekindle all the dreams
it took you a lifetime to destroy
He'll reach deep into the hole,
heal your shrinking soul
But there won't be a single thing
That you can do.
He's a god, he's a man,
he's a ghost, he's a guru
They're whispering his name
through this disappearing land
But hidden in his coat is a red right hand

You ain't got no money?
He'll get you some
You ain't got no car?
He'll get you one
You ain't have no self-respect,
you feel like an insect
Well don't you worry buddy,
cause here he comes
Through the ghettos and the barrio
and the bowery and the slum
A shadow is cast wherever he stands
Stacks of green paper in his red right hand

You'll see him in your nightmares,
you'll see him in your dreams
He'll appear out of nowhere but
he ain't what he seems
You'll see him in your head,
on the TV screen
And hey buddy, I'm warning you
to turn it off
He's a ghost, he's a god,
he's a man, he's a guru
You're one microscopic cog
in his catastrophic plan
Designed and directed by his red right hand

Mario beni üzme nolur...

2009-02-04T23:04:00.010+02:00

Mario Levi’yi ilk kez 92de okumuşum; Madam Floridis Dönmeyebilir ve En Güzel Aşk Hikayemiz.
Madam Floridis Dönmeyebilir’i 14 Ekim 1992’de Şişli’den almışım (şişli’de ne kitapçısı vardı şimdi hiç hatırlamıyorum?). Kitap Aralık 1990 basımı, muhtemelen ilk baskısı… Herhalde ona aşık olunca, hemen gidip En Güzel Aşk Hikayemiz’i almışım, onun içinde de 28 Kasım 1992 Şişli yazıyor (şişli konusu çok acaip)… O, Haziran 92 basımı.
Sonra 31 Ocak 1995’de Bir Şehre Gidememek’i almışım (nerden aldığım belli değil, şişli olmadığı kesin!)…
Aradan zamaaaan geçtikten sonra 99'da ML İstanbul Bir Masaldı’yı bizlere sunduğunda, kitabı depresif bir ruh hali içinde okuduğumu çok iyi hatırlıyorum, boşanma öncesi daha ayrı da yaşamadığımız (dragos'ta acaip güzel ve acaip sıkıcı bir evde evli-barklı yaşarken) ve her şeylerden sıkıldığım bi o kitaptan sıkılmadığım zamanlardı, kitabın altı çizili tüm satırları ağır depresyon işareti… İstanbul Bir Masaldı bütün okuduğum kitaplar arasında top 20ye rahat girer, hatta zorlasam 10a bile sokarım belki, bilemedim şimdi.
ML’nin İBM hariç diğer üç kitabını zaman içinde defa defa okudum, özellikle çok seyahat ettiğim 98-99 yıllarında kazakistan’a gürcistan'a falan giderken her gidişte birini, her dönüşte diğerini tekrar okuduğumu biliyorum.
Sonra ML çok uzun bir ara verip, Mart 2005’de Lunapark Kapandı’yı yayınladı. Kitabı raflarda görmeden, Radikal Kitap’ta okudum. Çok iyi hatırlıyorum, eve gelmiştim, o günün gazetesini açtım, arasından kitap eki çıktı, önce ona baktım, ML’nin yeni kitabı cümlesini okuyunca, arabaya atlayıp Nautilus’a gittim (saat 21:30 falandı), koşarak Megavizyon’a çıktım, kitabı alıp, eve döndüm (ece, sana sms atmış olmalıyım; o gece birkaç ML tutkununa sms atıp, allaaam ne heyecanlıyım demiştim). Sonra Lunapark Kapandı beni mahvetti. ML’den hiç beklemeyeceğim kadar zavallı bir kitaptı, kitabı kaçıncı sayfada bıraktım şimdi bilemiyorum tabii ama yattığı bir kadın vardı, kürtajdan çıktılar, kadına “baklava ister misin?” gibi salak bir soru sordu gibi bişeyler kalmış aklımda. O esnada kitabı salonun bir köşesine attığımı hatırlıyorum; sonra bir şans daha verdim, onda da kadınla tatile gidip, arabayı yol kenarına çekip, kamyonlar geçerken kadınla nasıl seviştiğini falan anlatıyordu. Kitabı bu sefer tamamen kapattım. ML andropoza girmiş olabilirdi ama bana ne sakallı, keli çıkalı yıllar olmuş, muhtemelen bilmemnesinin kılı ağarmış adamın seks hikayelerinden, seks hikayeleri okuyacaksak hiç değilse abicim ne biçim de yatmışlardır falan dedirtecek bir adamın yazdıklarını okumak ister insan. Neyse uzun lafın kısası, ortasında eeehhh diyip attığım az kitap vardır, Lunapark Kapandı onlardandı.
Bu akşam yemeğe gitmeden biraz vaktim vardı, Remzi’de Karanlık Çökerken Neredeydiniz’i gördüm. Tabii ki aldım. Şimdi okumakta olduğum diğer kitapları bırakıp, bir heves, sanki ardımızda hiç de fena (ML terminolojisi ile “kekremsi”) bi ayrılık bırakmamışız gibi, kendisine adayacağım kendimi. Bu sefer artık andropozdan falan çıkmış olduğunu umuyorum.

Ve Mario Levi’nin Madam Floridis Dönmeyebilir’de yazdığı, altı 92’lerden çizili şu cümledeki gibi: Aldanmalara güvenmek beni hala, çok tuhaf bir biçimde mutlandırıyor.

everything will flow

2009-02-04T14:35:00.010+02:00

Watch the early morning sun

Drip like blood from the day

See the crazy people run

So many games to play

See the blue suburban dream

Under the jet plane sky

Sleep away and dream a dream

Life is just a lullaby

And everything will flow

Watch the day begin again

Whispering into the night

See the crazy people play

Hurrying under the light

A million cars, a million trains

Under the jet plane sky

Nothing lost and nothing gained

Life is just a lullaby

And everything will flow

The neon lights in the night tonight will say

Everything will flow

The stars that shine in the open sky will say

Everything will flow

The lovers kissed with an openness will say

Everything will flow

The cars parked in the hypermarket know

Everything will flow

Evde Yokum

2009-02-04T00:15:00.012+02:00

Bütün cmts salonda köşe yastığından az hallice oturduğumu sanırım yazmıştım. Az hallice olmasının nedeni benim şarap da içebilen ve okuyabilen bir canlı oluşumdan kaynaklanıyor yoksa köşe yastığı dediğimiz (kırlent de tabir edilen) eşya ile aynı mekanda yaklaşık aynı alanları kapladık. Hiç ses çekebilecek durumda da diildim yine tahmin edileceği üzere; görsel ve işitsel basından uzak kalmayı tercih ettiğim gibi; yazılı ve sanal mecralara bile soğuktum bi miktar, para vererek okuduğum tek gazetemin cmts günü eki gelmedi üzüldüm, pazar günü ise kendisinden artık şiddetle sıkıldığım çok mühim yazarımızın veda yazısını okudum, adeta sevindim.
Bir ara kapı çaldı, kapı çalınışlarında çok tedirgin olan bir bünyem var – hemen gereğinden fazla sessizleşiyorum, "allahım kim ve neden gelmiş olabilir" derken içimden bir ses, elim gayri ihtiyari cep tlf’uma gidiyor (kendisi adeta bir uzvummuşçasına yanımda yakınımda olduğu için her daim, cep tlf’umu aramak diye bir şey söz konusu değil), hemen cebimi sessize alıyorum; hani olur da 10.kata çıkmışsa gelen ve kulağını kapıya dayamış cep telefonumdan yerimi tayine çalışıyorsa, asla evde olduğum onaylanamasın diye. Bu saniyelerde aklımdan hep aynı şeyler geçiyor (aynı sıralama ile aynı sorular ve aynı cevaplar): arabam otoparkta?! olsun, her yere arabayla mı gidicem? hem belki şu an uyuyorum, rahatsız edilmemem gerekmez mi? (di mi benjamin? evet evet tabi aynen)
Bu cmts de aynı şey oldu. Kapı çaldı. Önce şaşırdım, sonra hemen "aslında yokum ve kim bilebilir ki belki de gerçekten yokum?!?!" mood’una geçtim (syn nazif, psikolojikman incelemizi tabii ki bekliyorum ama olayı a/anti-sosyal boyutundan bi adım ileri götüreceğinizi ve bu sefer çocukluğuma ineceğinizi tahmin ediyorum, şuraya uzaniim ben, siz sorun ben cevapliyim).
Tam da bu noktada, femme fatale soruma aslıhayvanının cevabı olan sevdiğim kadın Aysel Gürel de geldi tabii ki aklıma (ki ayrı mı yazılacak burda?)
Yok olaya uygun bir şarkı sözü falan hatırladığımdan diil (AG söz yazarı olmanın ötesinde sanat tarihi okumuş, edebiyat öğretmenliği yapmış, tiyatrolarda / filmlerde oynamış, kitaplar yazmış bir kocaman kadın(dı)), bu kadar sıfata / vasfa (da) rağmen, ben AG’in temsil ettiği karakterin hastasıydım (hala da hastasıyım), aynı sebeple Semiha Berksoy’un da hastasıyım mesela (ancak aynı sebep zannederek Gülriz Sururi derseniz kırıcı olabilirim)… bu hasta olduğum kadınlara başka örnekler de verebilirim ama şu an AG’e işliyor kafam sadece.
AG’in (şehir efsanesi değilse), kapısı çalınınca “kim o?” dediğini ve hatta gelen müjde ar’sa misal “anne benim” cevabına “evde yokum” diye seslendiğini anlatmıştı annem bana – “yaşlanınca sen de öyle olacaksın” diye ekleyerek.
Bunun o klasik deliydi ne yapsa yeriydi, yok işte istediğini yapabilmek için deli sıfatını kendine verdirdiydi’lerden çok uzak ve çok şahane bir hikaye olduğunu düşünüyorum.
Henüz çalan kapıya “evde yokum” diye seslenmiyorum ama 40 sene daha yaşarsam yapabilirim yani inşallah, bi gayret, di mi?

All along the watchtower

2009-02-03T10:57:00.018+02:00

"There must be some way out of here,"
said the joker to the thief,
"There's too much confusion, I can't get no relief.
Businessmen, they drink my wine,
plowmen dig my earth,
None of them along the line know what any of it is worth."
"No reason to get excited," the thief, he kindly spoke,
"There are many here among us who feel that life is but a joke.
But you and I, we've been through that,
and this is not our fate,
So let us not talk falsely now, the hour is getting late."
All along the watchtower,
princes kept the view
While all the women came and went,
barefoot servants, too.
Outside in the cold distance
a wildcat did growl,
Two riders were approaching,
the wind began to howllllllll....

herkese yakışır ama bence ya jimi olacak ya paul...

"Exit Music (For A Film)"

2009-02-02T13:48:00.004+02:00

Wake.. from your sleep

The drying of your tears

Today we escape, we escape

Pack.. and get dressed

Before your father hears us

Before all hell breaks loose

Breathe, keep breathing

Don't lose your nerve

Breathe, keep breathing

I can't do this alone

Sing.. us a song

A song to keep us warm

There's such a chill, such a chill

You can laugh

A spineless laugh

We hope your rules and wisdom choke you

Now we are one in everlasting peace

We hope that you choke, that you choke

Life is a flow…

2009-01-31T23:29:00.009+02:00

Geçen akşam the curious case of Benjamin Button’u seyrettim. Çok havalıydı. This copy is for jury award viewing only yazıyordu arada. Film biliyorsunuzdur f scott fitzgerald’ın fantastik hikayesinin üzerine kurulmuş (tells the story of Benjamin Button, a man who starts aging backwards with bizarre consequences). Tam akademinin seveceği geyiklikler filmde dizboyu: rengarenk gökyüzüne karşı, ıssız sahilde tahta iskelede oturan benjaminle babası – yıllar sonra aynı iskelede bazı tahtalar çürümüş ama tahta koltuklar hiçç zarar görmemişken ve de gökyüzü aynı kızıl mavi iken (hiçç şehirleşme de olmamış bittabi) benjaminim buttonum bu sefer sevdiği kadın daisy ile oturmaz mı aynı iskelede? Oturur tabi. Filmi Forrest Gump’a benzetenler çok ama bence azıcık The English Patient tadı da var. The English Patient’ta içimizi çeken, "tamam abicim seviyosunuz birbirinizi, biz buradan anladık, serbest bırakın allah için!" dedirten sahneler burda da var. Ve fakat bu akademi denen zat-ı alileri Gangs of New York’u 10 dalda Oscar’a aday iken hiç heykelsiz uğurlayan adilerdir – değiller midir? Neyse sanırım tccofbb bu sene Oscar’ı alır – korkarım. Filmin bence enn fena tarafı tabii ki brad pitt. Kendisi gerçekten çok fena. Yaşlı olması lazım gelirken tam yaşlandıramamışlar, gençken de brad her daim güzel yalanına inanıp tam gençleştirememişler; bi de beyaz t-shirt & jean ile motosiklet üzerinde derin bakışları var ki, offf çekilir şey değil. Ancaaak cate blanchett nedir? İnsan mıdır? O insansa, biz neyiz? Böyle bir kadın olabilir mi? Bence kendisi uzaylı. Şahane bir kadın. Hem de her yaşında – gençken de, yaşlıyken de. Filmde beni çok fena hasta eden diğer birşey, hummingbird bağlantısı idi – seyredince "evet çok geyikti" dersiniz diye umuyorum… ama neyse cate / daisy için seyredilir çok net.

Ve sonunda Letting Go’yu bitirdim. Gabe Wallace diye bir adamın hayatının birkaç senelik döneminde olan biteni anlatıyordu, annesinin ölümü ile başlayıp babasının tekrar evlenmesi, o arada kendisinin libby’ye (ki paul’un karısı) hafiften aşık olması ve libby’nin ruh hastası ve nörotik bir tip olması nedeni ile libby-paul ilişkisi falan. Bütün bu sıradan gözüken olayların arkasında / içinde katolik vs musevi aileler, evliliğin gereksizliğine dair göstergeler, hayatımıza giren bir şahane kadın ve onun ölen küçük çocuğu ile yarattığı sarsıntılar da vardı. Çok gerçek bir kitaptı. Philip Roth 33 doğumlu Amerikalı bir yazar (güzel kitaplar yazan adamların hiç ölmemelerini diliyorum) birkaç kez national book award, Faulkner award, hatta Pulitzer almış; hatta ve hatta The NY Times 2006 Book Review’a göre son 25 yılın amerikadaki en iyi yazarı…
Life makes you stop and think, that’s the thing. Life changes on a man, and then he’s got to have a little something in reserve. I feel a little ashamed about what I didn’t have in reserve. de bu kitabın hafiften özeti / nasihatı olsun. Geçen Cuma kara bir cumaydı bizim ofiste, çok sevdiğimiz bazı insanların bizden ayrılmaları gerekti, çok sevdiğimiz başka bazı insanların iş tanımları değişti / gradeleri düştü. Kriz sadece amerikada değil, kriz global biliyoruz zaten ama sanırım tam içimizde yaşamadıkça tam olarak anlamıyoruz. İlla en yakında olması gerekiyor yaşananları idrak edebilmemiz için… geçer mi etkisi bilmiyorum. Bugün geçmedi en azından. Konuştuğum kimsede de geçmemişti. Kimse dün gece uyumamış, bugün herkes salonda köşe yastığı gibi bırakıldığı yerde kalmıştı… bana dokunmayan yılan diyenler de olmuştur mutlaka, ben sadece kendim gibilerle konuştum…
Bir de bugün 1 seneden fazla zamandır “küs” olduğum eskiden çok yakın bir arkadaşımdan bir e-mail geldi. "Sms’ime cevap vermedin, bu kadar mı kötülük yaptım sana, ben de seni linked-in’den sildim" ve benzeri birşeyler yazmış. Ne acaip. Sms’i almamıştım ama linked-in’in aramızda bir link olduğunu da fark etmemiştim. Kendisi ile küsme nedenimiz de facebook’tu. Bir mail yazdım, almadım sms’ini diye… (Pek şikayetçi değilim ben bu iletişimin sadece yazılı / görsel olduğu dünyadan, konuşmak bana daha zor geliyor. Ama bazen de yazarken insanlar birbirlerini anlamıyorlar ya da işte erişemiyorlar böyle.) Neyse bir mail yazdım, neyken neydi ne düşündümdü diye… Sonra (biraz önce) cevap geldi. İnsan araya zaman & mesafe girince, tekrar kaynaşamazmış gibi hissediyor. Hayatın normal akışı içinde uzaklaşıldığında öyle değil de, bir sebep olup da ayrılıklar girince sanırım tekrar kaynaşmak zorlaşıyor. İnsanların ne olup da bir araya geldiklerini, ne olup da birbirlerinden vazgeçtiklerini tam anlayamıyorum. Sanırım biraraya gelmenin daha da zor olduğunu düşündüğümden bu anlayamama durumu, yoksa ayrılıklar / anlaşamamalar / falling out of love’lar sanki daha hayata dair / daha gerçekler… başını anlasam belki tüm loop’u da anlarım birgün… libby’nin de dediği gibi: i’m interested in the flow, i’ll take the shape the world gives me, fuck the rest.

A plausible finish

2009-01-31T15:50:00.006+02:00

there ought to be a place to go
when you can’t sleep
or you’re tired of getting drunk
and the glass doesn’t work anymore,
and I don’t mean to go
to hash or cocaine,
i mean a place to go to besides
the death that’s waiting
or to a love that doesn’t work
anymore.

there ought to be a place to go
when you can’t sleep
besides to a tv set or to a movie
or to buy a newspaper
or to read a novel.

it’s not having that place to go to
that creates the people now in madhouses
and the suicides.

i suppose what most people do
when there isn’t any place to go
is to go to some place or to something
that hardly satisfies them,
and this ritual tends to sandpaper them
down to where they can somehow continue even
without hope.

those faces you see everyday on the streets
were not created
entirely without
hope: be kind to them:
like you
they have not
escaped.

Ortaya yanardönerli bi meyve tabağı, karışık olsun....

2009-01-27T20:50:00.018+02:00

Bugün tüm ekibin 2008 performans değerlendirmeleri bitti. Bilmediğimiz / yeni birşeyler konuşmadık, herkesin kriz konuştuğu bu günlerde süpersonik zamlar / primler falan da alacak değiliz aslında, yani bu balance scorecardlar “for the records” tam anlamı ile. Yine de çok enerjisini yiyor insanın. Demin farkettim ki, bugün yine üzümleri ayıklanmış, mangolar ve elmalardan oluşan bir meyve salatası ve bardak bardak kahve ile geçmiş... Bir kase granola ile (mervecim sağolsun) biraz normale döndüm şimdi. Sonra da bir kadeh boğazkeremi içip, pırıl pırıl olurum allah kısmet ederse...

Şu 3-5 gündür kafam karışık. O yüzden yazı da biraz karışık olacak hissindeyim...

Dün bir junk mail gelmiş. Diyor ki, insanların aslında zekalarını geliştirmeleri mümkünmüş. Giriş cümlesi çok şahane: 7 Günde Einstein GİBİ olmanın yolları... Ha hahaha gibi mükemmel kaynamış araya. İskoçyada bir bilim adamı (syn nazif?) bir program hazırlamış ve de BBC yayınlamış bu programı. Programa katılan 100 kişinin zekalarında hemi de 1 haftada %40 oranında artış görülmüş (numaracılar bazı vermemişler, absolut değerlere erişimimiz yok, sadece % ile idare ettirmişler).. Öneriler de acaip kıçıkırık: cmts duşta gözünü kapa, yok pazar günü dişini sağ elinle değil de sol elinle fırçala, pzts akşamı balık ye de çarşamba tanımadığın birisiyle sohbet et falan filan (felan diyenlere de selam olsun)... Neyse böyle haftanın günleri ve bu çok şahane zeka geliştiren öneriler arasında, bizim istanbulluları bir anda aynştayn gibi yapan hemen ertesi gün tüm milleti gerzekleştiren en önemli sebebi keşfettim... Diyor ki: bir gün (aman işte cuma olsun mesela) işe daha önce hiç gitmediğiniz bir yoldan gidin. Köprüden hergün geçen insanlarımızın (en azından şu son birkaç aydır) zekaları acaip açılmış olmalı çünkü dümdüz olan 1.köprü yolu artık kendi içinde virajlar ve hatta viyadüklerden oluşuyor. Ancak bir başka gün için de “işe bisikletle gidin” dediğinden istanbullians olarak hiçbir zaman ayn-gibi olamayacağız, çok net.
Bu minvalde zeka açıcı şeyler düşünür (sabahları Ayça ŞenBaşkan Pusu ve Carlos’un cızırtısını hala gideremeyen Virgin'i artık dinlemiyorum, sinirleniyorum zira o cızırtıya; bugün morrissey’in dear god please help me’si ve benzerleri ile cd destekli) ve 2.köprü yolunda giderken, uzunca bir süre bir range roverla peşpeşe gittik. Dikiz aynasından aracı kullanan adam ve yanındaki kadını hakkaten dikizledim (aynanın adı yüzünden oldu bu durum, yoksa yapılacak şey değil). Adam kadına çok aşık, belli. Kadın da şımarık ama seviyor adamı idi. Sohbet muhabbet şakalaşma halinde olmaları bana çok acaip geldi. İnsanların birbirini sevmesi garip diye değil (ki o da garip olabilir zaman zaman ama), burada garip olan sabah o saatte (07:00-08:00 arası bir zaman dilimi) neşeli olabilmeleri idi sanırım. Trafik -okulların kapalı olmasına rağmen- her zamanki kıvamında ve biz peşpeşe aheste çek kürekleri tadında ilerlerken, nolduysa adamın suratı asıldı, kadın sarı saçlarını sallaya sallaya radyoyla falan oynadı; sonra diğer tüm araçlardaki çiftler gibi onlar da somurtuk somurtuk yollarına devam ederlerken, ben yan şeride geçip, ayrıldım kendilerinden.
İşte bu örnekte de olduğu gibi, bazen sessizlik, olası güzel seslerin yok edilmemesi için sanki pek de gerekli diye düşüncelerimi çok da felsefiii birşekilde özetlemek isterim bu noktada... Bu düşüncemi yaklaşık 39 yıllık hayatımın yine yaklaşık 39 yılı boyunca kendi küçük dünyamda yaşatmış olmakla ve kendimce “düşünüp de konuşurum, durumu önce analiz ederim, ondan sonra yapıştırırım cevabı” değerlendirmelerimi çok yerinde bulmamla birlikte; sanırım insanlar fazlaca direkt olmamdan dolayı, aslında söylediğim lafları düşünmeden söylediğimi sanıyorlar. O yüzden sessiz kalmayı tercih ettiğim zamanlar, yine sanırım, takdir edilmiyor ve de aslında umursamadığım ya da durduğum yerde sinirden çatladığım (kaan ertem, zıçanadam model) falan zannediliyor. Oysa ki hayır. Umursadığım için sessiz kalabiliyorum bazen. Ya da kaan ertem usulü, zıçanadamın sıçarken kendi üstüne başına da sıçtığını görebilmişliğim var. Yani evet zamanında bir kaanertem klasiği idim belki ama artık yapmıyorum. Son anda iptal edilen programlarda eskiden insanları silerken defterden, şimdi battaniyemin altına girip, kitabımı açabiliyorum misal (özel hayatta); ya da edilen son derece yersiz ve dengiz bazı yorumlar / laflar karşısında eskiden sağ kaşımı kaldırıp (hayır sol elimi belime hiç koymadım, çok şükür) “bidakka” diye cümleye başlarken, şimdi biraz da yılların tecrübesi ile sağ kaş kalkarken dudaklarım da sağa doğru sarkastik bir şekilde kıvrılıp, en keyiflisinden gülümseyebiliyorum (iş hayatında)...
Nerden nereye geldik... Sessizliğin kıymetini bilelim. Sessizliği sevelim. Sessizsem beni zorla dürtmeyelim.

Bu arada dün gece Choke’u seyrettim. Çok mutsuzum. Çok kıymetli izleyicilerimin bildikleri üzere, Chuck Palahniuk konusunda engin bir bilgi ve sevgi dağarcığına sahibim. Af buyuracağı üzere, Paige Marshall’ı kendisinden izinsiz burada ismen şettirirken, Paige’in gerçek insanity’si de kendisini karakter olarak eşsiz kılmakta bu satırların yazarı nezdinde... Filmde anjelica teyze rolüne çok yakışmış, ancak victor 5 yaşındayken de anjelica anne (siyah saçla kim gençleşti bugüne kadar?), victor gelmiş 35’ine, anjelica yine anne (saçlar beyazlamış bitek). Olmamış. Denny dünyanın en salak insanı olması gerekirken, nerdeyse filmdeki en zeki karakter. Victor “ince telli saçlar için dolgunlaştırıcı etkili” şampuan reklamlarındaki tüy model saçları olan ve sanırım pigmelerin soyundan gelen bir küçük adam... Kitabı anlamlı kılan ama filmde kendisine yer bulamayan binlerce önemli konuyu ve detayı zaten geçiyorum... En fenası Paige’in bir baldırı (açıklıyorum: diz altındaki gereksiz et yoğunluğu olan bölge), normal bir kadının budu kadar. Paige’ime yapılır mı bu?? Haksızlık diye isyan edesim var. Prensipleri olan bir insan olarak, yine prensiplerime sadık kalmam gerektiğini hatırlattı bu durum bana. Rule number X: Kitabı süper ise, filmi seyredilmez.

Ama beni tahrik ettiler: filmekiminde; ennn favori kitaplarımın listesinde 1.sırada sarsılmaz yeri olan blindness’ı, film yaptık dediler. Yetmez aynı filmekiminde ennn favori yazarım chuck’ın choke’unu film yaptık dediler. Tufaya geldim, choke’u izledim. Blindness’ı hiçbir kuvvet izlettiremez bana.

Son olarak, heyecanlanılası olaylar baabında:
Morrissey’in yeni albümü 17 şubatta kulaklarımızın pasını silecek, yaşasın. Şu aralar yavaştan dinliyorsunuzdur zaten, Throwing my arms around paris, when I last spoke to carole falan...

18 Şubatta ise Tindersticks bi kere daha Türkiye’de! CRR konser salonu kısmını pek anlayamadım gerçi. En son geldiklerinde Babylon’daydılar, şimdi CRR ne ayak? Frak falan mı giyecekler bilemiyorum. Görücez!

Femme Fatale Phase1

2009-01-25T15:58:00.010+02:00

Yazılası kadınlar serisi…
Ama bırakın yazmayı, “aralarından hangisini yazsam"ı seçecek halim yok.

Hankısı?

(alfabetik sıraya dizdim, yanlış anlaşılma olmasın)

Az acılı şalgam suyu gibi

2009-01-24T11:27:00.012+02:00

Pzts günü ofisten içimiz hafif daralaraktan çıktık. Yollar uzun, işler çok. Havaalanına gereksiz erken gittik. İstanbul trafiği bazen hiç belli olmuyor. Acaip şarap içesimiz var (ne zaman yok ki?) ve de iç hatlarda güvenliği geçtiğiniz anda şarap içebileceğiniz hiçbir yer yok. Eskiden divan olan yerde (artık kokpit) ve tike’de şarap varmış (allah allah). Güvenliği geçmişiz, şarap için geri dönecek ve sonra şarap içip tekrar güvenlik sırasına girecek, kemer – saat – çizme falan çıkartacak halimiz hiç yok… North shield’de (north shield’e north shields demeyelim, diyenleri dövelim) oturduk, transfat patlaması yaşayan bir sosis tabağı ısmarladık ve “şarap?” dedik. Garson “hepsi var” dedi. “Şarap?” sorusuna “hepsi var” cevabı hiç beklenmedik ve anlaşılması mümkün olmayan bir cevap. Meğer hem kırmızı, hem de beyaz varmış. Vaaayyy çok iyi. İkisi de küçük şişe, kadeh olarak kabul ediliyor… Olsun getir koçum.

Uçuşumuz 1 saat 10 dakika sürecek, 5.sıradayız dediği anda pilot, uyudum. İndiğimizde hava ılık, daha önceleri havaalanında burnumuza keskin keskin ulaşan kebap kokusu yok bu sefer, rüzgar ters taraftan mı esiyor nedir?

Taksiye bindik ve otelin adını söyledik –“sürmeli”. Taksi şoförü bizi “mavi sürmeli” diye bir otelin önünde indirdi. Daha indiğimiz anda yoğun bir sıkıntı bulutu çöktü üstümüze. “Ben bu acentada çalışan her insan evladının anasını da... avradını da...” falan diye sevdiğim bazı cümleleri mırıldanarak içeri girdim, ister istemez – daha çok istemez bir halde. Resepsiyondaki göbekli ve alnı terli çocuk bir süre önündeki envai çeşit kağıtta isimlerimizi ve rezervasyonlarımızı aradı… sonra içerden bi “yetkili” geldi ve “falanca (şimdi hatırlayamıyorum) acenta di mi?” dedi, daha cevabımızı beklemeden “viktorya var mı?” diye cümleye devam etti… 2si sarışın, 1i esmer 3 non-viktorya olan bizler, kendisine bel bel baktıktan sonra, “viktorya yok da, başka sürmeli var mı?” sorusunu sorduk. Vardı. Allahtan. “Oldu o zaman” dedik, hadi size iyygünnnneerr.
Meğer biz Büyük Sürmeli’de kalıyormuşuz. Viktorya da Mavi Sürmeli de… Yani sanırım.

Sabahı ettik. Sabahın köründe camı açtım, bir nefes aliyim diye. Gördüğüm manzara buydu. Bu kısım biraz enteresan aslında. Sanki Fas, Marekeş falan gibi. Hele gece, arap mahallesi denen yerlerin yakınlarından geçiyorsanız, fas’ta olduğunuzu düşündürecek evler ve hayatlar var gibi. Ertesi sabah kalktığımda, bu bina 1 kat yükselmişti bile – çalışanlar o kadar yakındaydılar ki, çok turist turist bakmaya gayretlensem de, çekmedim fotoğraf.

Çıktık otelden bizim mağazaya gittik ama henüz açık değiliz o an itibari ile. Heryer koşuşturan, bi işe yarayan insanlarla dolu. Benim afyonum patlamamış, yiyelim - içelim - uyanalım - ayılalım diye askıntı oluyorum çoluk çocuğun üstüne. En sonunda yandaki bir “pastaneye” gidelim, bari kursağımıza bi lokma girsin’e ikna edebildim etrafımdaki diğer otelde-kahvaltı-etmeyip-uyumayı-tercih-etmişleri. Gittik, “2 çay biraz da şunlardan bunlardan” dedik. Çay denen şey cam bardakta (ince belli) içilir ve de uzaktan gelirken kendini renginden belli eder – doğrusu budur ya da. Bize gelen çay uzaktan beyaz, yakına gelince “vücudunuzdaki su miktarının yeterli olup olmadığını anlamak için çişinizin rengine bakın, beyaza yakın derecede çok açık sarı ise, su miktarınız uygundur” diye tarif edilen sağlıklı çiş renginde. Kendime hakim olamayarak, “çay daha demlenmemiş galiba, beklesek mi biz acaba?” dedim. Çayları getiren kız, “yok demli de, biz kaçak çay kullanmıyoruz, lipton bu kadar demli oluyor” dedi…

Öğlende kebap yemeğe gittik, içimizden biri “ben acı yiyemiyorum” deyince, kebapçıdaki garson “çok acı değil” cevabını verdi, “kime göre acı ya da değil?” dedim, “sizlere göre” dedi çocuk bana.

Bu sıcak kanlı, pratik zekalı ve de hazır-cevap insanlarımızın yaşadığı güzel ilimizde mağazamızı açtık, kahvemizi içtik, sonra hadi dedik biz gidelim koşturmacadan beyni dönmüş, o yüzden cevapları hazır olmayan garsonların memleketi istanbul’umuza.

Ferdi Tayfur’la birlikte, hep beraber: Prangalar vurun Ayaklarıma!

2009-01-16T23:10:00.012+02:00

Geçen gün Aslı Hayvanı süperüstü bir yazı yazmış – temizlik cinnetten gelir. Doğrudur. Kendisi cinnetten gelmezse, o zaman cinneti getirir, vesile olur velhasıl.
Yazı kadar seçilen görsel de müthişdi.
Aynı günün akşamı, kıtalararası seyahatimi tamamlamama yakın, kozyatağından aşağı doğru inerken, bu dinmek bilmeyen pis yağmur ve de saat tabii ki geç, hava tabii ki karanlık iken, yolun sağında seri hareketler yapan beyaz birşeyler gördüm. Birşeyler diyorum, ilk başta tam anlayamadım ne olduğunu… Sonra detaylara hakim olunca anladım ki: iki çocuk çöp arabasına hazırlık yapabilmek için çöp konteynırını caddeye çıkartmakta imişler. Seri hareketler öndeki çocuğun ayak hareketleri… Beyaz birşeyler de: Ceyo terlikler…
Şimdi bir toplumun / milletin bireylerinde ayrı ayrı bakıldığında, ayrı ayrı sonuçlar ile kendini gösteren bir saçmalama hali varsa; bunun geneline bakmak ve toplumun toplu olarak hastalanmasına sebebiyet verecek neler var diye araştırmak gerekir (bence).
Hepimiz “say” dense, binlerce sebep sayarız; ama Ceyo terliklerini ilk 100’e bile almayız korkarım – oysa sanki almamız gerekir.

Bu Ceyo terlikleri, piyasaya çıktıkları ilk günden beri pek şekil değiştirmemişlerdir.
Lacivert ve beyaz renkleri vardır.
Lacivertler genelde evde yardıma gelen kişilere verilmek üzere (yardımcılar, ustalar falan) bulundurulurken ve nedense daha maskülen iken; beyazlar cinsiyet ayrımı yapmaz, belli bir amaca hizmet eder: illa temizlik / hijyen falan çağrıştırması gereken tüm mekanlarda mutlak suretle kullanılır. Allah düşürmesin ama işiniz bir diş hekimi muayenehanesine de düşse, bol donanımlı bir hastaneye de; ayakta bu beyaz plastik terlikler vardır. Yetmez hertür klinikte çalışan ama laboratuara uzaktan bakması bile gerekmeyen herkes bu beyaz terliklerden (sabo da diyen olur) giyer. Döner kesen kişi kendi küçük döner kesme ünitesinde; pastanede pasta, börek pişiren kişi fırın bölümünde falan bunlardan giyer… Bir ortak nokta daha vardır: İçine illaki beyaz çorap giyilir bu beyaz plastik ceyo terliklerin… ve bu içine beyaz çorap giyilen beyaz plastik ceyo terlikler asla sadece giyilmeleri gereken o hijyenik / temiz ortamda giyilmez, yetmez yani yurdum insanına o rahatlatan beyazlık, illa o alanın dışında da giyilir ve kısa sürede griye dönüşürler..

Bu toplumsal cinnet sebebini farkedince, biraz araştırma yaptım. Ceyo terlikleri 1964ten beri delirmemiz için adım adım ilerliyor (burada bu “adım adım” deyimi de ancak bu kadar uygun olabilir). Ceyo terliklerinin websitesinde, “AYAKKABI, TERLİK VE SANDALET ALIRKEN DİKKAT EDİLMESİ GEREKEN HUSUSLAR” diye bir bölüm var. Sanırım kendilerine de uzun gelmiş bu üçleme ve yazının devamında “ayak giysisi” diye bir ifade kullanmayı yeğlemişler… Ayak giysisi de üzerinde ayrıca durulması gereken bir konu değil mi? Eski insanlar ayağı bir kaba koyarken, Ceyo bu kap olayını aşağılık ve yetersiz bulmuş “giysidir doğrusu” demiş. Yine aynı yazıda (ki 21 tane madde var burada) birer satır ara ile (madde2 ve madde4) sağ ve sol ayaklarımızın büyüklüklerinin birbirinden farklı olduğu konusunda ısrar edilmekte ve bu anormallik toplumumuzun beynine adeta bir şırınga ile enjekte edilmekte ("ayaklarınız da farklı büyüklükte sizin…. Siz zaten direkt anormalsiniz" gibi bişey bence). Aynı makalede, eğer ayağınıza küçük ya da büyük gelen ayak giysileri alırsanız, (bakınız nasıl hemen alıştık, ayak giysisi terimini sanki yıllardır kullanır gibiyiz) ayak giysisi deforme olur ya da iç astar yırtılır deniyor ("ayaklarınız umrumuzda değil, mühim olan ayak giysileri, hem zaten daha bir çiftini eşit olarak tamamlayıp doğamıyorsunuz bile…"). Bu ayak giysileri insan sağlığına zarar vermeyeceği ifade edilen boyalar ile boyanmakta imişler ama buna rağmen ayaklarımızı ve çoraplarımızı bir müddet (?) boyayabilirlermiş – bu durumda yapılması gereken ceyo'nun ayakları ve çorapları boyamayacak boya kullanması olabilir mi? diyenler tabii ki yanılıyorlar çünkü Ceyo'nun, biz ayak büyüklükleri eşit olmayan insanlığa önerisi: bir müddet (?) ayak giysisi ile aynı renk çorap giymemiz... (aslıhayvanı; "çorap giymezsek ayaklarımızı aynı renge boyayalım mı?" sorunu duydum; geç yerine sıfır!) Velhasıl, yazı çok uzun, 21 maddeden ancak ilk 9’unu okuyabildim. Devamı için isterseniz: http://www.ceyo.com.tr/default.asp

Bu Ceyo konusu seni niye bu kadar sardı hocam derseniz; en son birkaç ay önce Londra’ya giderken, hatırlayanlar olacaktır, yarı hacı oldum sayılır… Hacca gidenlerle gate’e kadar beraberdim, istemeden de olsa… Uçaklarımız yanyana gate’lerden kalkacağı için, bir kolu en az 5 kilo gelecek, göbeği kimbilir kaç kilo bazı çirkin türk erkeklerini toplu olarak ve topunu da yarı çıplak olarak aynı anda görmek durumunda kaldım. Travmatik bir durumdu benim için. Saat sabah çok erkendi. Henüz kahvemi yudumlamak ve ayılmak üzere idim ki, bir anda beyaz peştamallara sarmanlanmış (bazısı tek omuz yapmış, bazısı sıtıraplez model), göğüs kıllarının görünmesi makbul tabii ve beyaz peştamalları haricinde sadece tur şirketinin verdiği küçük çantalarını, boyunlarına asmak suretiyle, göbek üstüne konuşlandırmış ve hepsi aynı model (ki yazımıza konu olan ünlü Ceyo şirketinin sayfasında da; Hac ve Umre Özel Koleksiyonu diye ayrı bir pencerecik yaratılmıştır bu ürünler için) ayak giysileri giymiş idiler.

O sırada Aslı Hayvanı ile sms ya da e-mailleştiğimi ve kendisine yaşadığım şoku aktardığımı hatırlıyorum. Bir de şu fotoyu çekmişim ve bugüne kadar da silmemişim… Demiştim ben, toplumun saçmalaması bireylerin saçmalamalarının toplamından ibarettir diye…

Seni ormanda büyükhalan yetiştirdi yavrum...

2009-01-12T23:00:00.006+02:00

Bu blog konusu biraz sıkıntılı bir mevzu. Geçen gün syn.nazif “boşladınız blogları” diye dürtünce bizi, baktım aslı hayvanı bir gecede 2 tane yazı patlatmış.

Şöyle bir tespit yaptım..
Bloglar temelde 3’e ayrılıyor:

- Anne blogları, bu hep çocuk yazan anneler ve çocuk seven anne adaylarının yazılarından oluşuyor. Çocukların hiçbirini tanımıyorum. Zaten hayatımda sadece 1 çocuğu (halen çocuk olan) tanıyorum ve seviyorum. Elvin haricinde bir çocuk daha sevebileceğim ihtimaline de şüpheyle yaklaşıyorum – bunca sene içinde sadece Melis’i (kendisi yıllaaar önce çocuktu) ve Elvin’i sevebildim çünkü. Elvin yazıları haricinde çocuk yazılarını pek okuyamıyorum – okumaya gayretlensem de anlayamıyorum okuduklarımı.
Bu tamamen annemin 2 ağbisi ve babamın da 2 ablası olmasına rağmen toplam 3 kuzenim olmasından kaynaklanıyor. Büyük dayımın ve küçük halamın kendilerini vakfettikleri çocukları vardı evet (ve hayır tabii ki birbirleri ile evli değillerdi, başka insanlarla evlilerdi) ama büyük halam ve küçük dayım (yine birbirleri ile değil, başka insanlarla) evli olmalarına rağmen “çocuksuz” aileler yaratmışlardı. Bizim evde benim, tek çocuk olmamın verdiği her daim sevilen çocuk hallerim, özellikle bu büyükhalaya hiçç işlemezdi. Küçük dayım beni pek severdi ama yıllar içinde onunla da mesafeli denebilecek bir ilişkiye dönüştü aramızdaki sevgi. Neyse bu büyükhala, çok kokoş bir kadındı, sürekli seyahat eder, o seyahatlerden kendine incik boncuk takım tayyör eşarp şal çanta pabuç falan alır, bize de sonra şık şıkıdım gelirdi. Bana ömrü hayatında 2 tane falan elbise almıştır (o da ben 3 yaşındayken falan). Yani o derece çocuk ruhundan anlamayan bir şahsiyetti. Annemle babam; büyükhalamın her bahsi geçtiğinde “onun çocuğu yok ya, anlamıyor, o yüzden” derlerdi bana bakıp... Ben de kendisine azıcık acırdım, “onun çocuğu yok, anlamıyor” diye. Yıllar sonra büyükhalamın kopyası olacağımı ve kendi eşime dostuma da “çocuğum yok ya, ondan anlamıyorum ben, yoksa valla insanım aslında” falan diyeceğimi hiç tahmin edemezdim tabi.. Neyse işte anne bloglarını okurken o yüzden tam anlayamıyorum.
- Bir de yemek blogları var –ki obez insanlar olmalılar onlar. Yoksa sadece yazmak için yapıp atıyorlar mı o yemekleri, kurabiyeleri, reçelleri falan? Gurme falan da asla değiller, hepimizin bildiği yemekleri yapıp, onları yaparken kullandıkları eski püskü kap kacağın da resmini çekip, mutfak temiz mi, lavabo yanında bu eski fırça ve de deterjan da çıktı fotoda gibi endişeler beslemeden, yemeğin her aşamasını fotolayıp, ardarda yapıştırıyorlar bu “yeme de yanında yat” bloglarında. Bunlarda iştahım açılmadığı gibi, abicim işiniz gücünüz mü yok, gidin alın ne yoruluyorsunuz diyorum... Ama büyükhalama benzemekten bunlar, yoksa annem mesela süper şahane yemek yapar; neyse.
- “Diğer” diye tanımlanabilecek kategoride ise, en dürüst ve en kanlısından bloglar var. Onları ve yazdıklarını okumayı seviyorum. Bu insanlar birgün salak bir film, ertesi gün ofisteki bir saçma kavga, sonraki gün yolda üstlerine sıçrayan çamur gibi hakkaten hepimizin hayatında olan “gerçek” şeyleri yazıyorlar. Çocukları belki var, belki yok; ama çocuktan bağımsız kendilerine ait bir kafaları var en azından, illaki hep çok mutlu falan değiller, hakkaten üzüldükleri / şaşırdıkları bişeyler olabiliyor. Sanırım insan gibi insanlar.

Şimdi syn nazif dedi diye, etkilenip “yav hakkat biz bu işi boşladık” dedim – kendikendime. Sonra “bu blog ilk başta neydi, neyi düşünüp de buldum diye buldumcuk olmuştum: sevdiğim insanları yazacaktım, illa tanıdığım değil de (çok insan tanıyıp, az insan seven bir bünyem var), hatta tanımadığım ve belki de aslında tanımadığım için sevdiğim insanlar olacaktı – aralarda da tanıdığım ve sevdiğim 3-5 şahıs, belki.” diye hatırladım...
Bunları bulduğum tam da o zaman cannes’dan dönmüştüm, otelin bahçesinde her sabah madame barriere’e bakıp, “yaşlanınca olunası insan” demiştim. Sonra 3 ay falan madame barriere’den başka kimseleri yazamayınca (geçenlerde barton da, “açıyorum hep o yaşlı kadın” dedi!), “hadi tom yaziyim, dur o zaman hayata dair şu oldu onu mu yaziyim” falan oldum...

Bu sabah bunları düşünerek evden çıkarken, bizim apartmanın kapıcısı ile karşılaştım. Kendisi ile karşılaşmamaya gayret ediyorum. Ne zaman ne tepki vereceği belli olmuyor. Bazen uzaktan beni görüp, bir kafa sallama hareketi ile “bekle orda” diyor. Kaşımı kaldırıp “annamadım hocam?” diyorum, dakikada tek adım atarak bana bir kağıt parçası getiriyor, “bu senin” diyor... Zaten ofise geç kalmışken, bu saatte 60 adımdan fazla atmayan çevik kişi kafasını sallayınca, hızla uzaklaşmak ihtiyacı hissedip yine de olduğum yere çakılıp kalıyorum. Bu sabah da asansörden inmeye çalışıyordum – yani asansörün han kapısından bozma kapısını açıcam da, elimde laptop, bazı evraklar, kaplumbağayım_aslında_evimi_de_yanımda_taşırım_çantam, yol 1,5 saat sürecek kahvem-elmam, çantama atmaya fırsat bulamadığım ev anahtarı ve birazdan lazım olacak araba anahtarı falan perişanım... Baktı bana uzun uzun... Bir KAL’lı olarak çok fena bakmamla tanınırım yıllardır bu alemde ama hiç tepki vermedim, bakışa bakış falan sökmüyor kendisine. Bir seferinde “yardım eder misin?” sorusunu yöneltmiştim bundan daha da fena bir haldeyken “nerden çıktı ki o şimdi?” demişti bana – soruma soruyla karşılık vererek... Öyle öküz bir insan kendisi.... İşte tam aklımda “sevdiceklerimi yaziyim, sevgi böcüğü oliyim, olmaz mı, hem de herşey güzel olur o zaman” derken bu öküz insanla karşılaşınca, mümkün olmadığını farkettim. Dünyada her yüzmilyon öküzcüğe bir insancık düşüyor olabilir belki ancak.
Sonra Ferhan’ımın (ki kendisini geçen gün bu sayfalarda gözümüzün pınarında ha düştü ha düşecek bir sevgi damlası ile anmış ve “yav ne zamandır mahrumuz onun yeni satırlarından” baabında bazı ifadeler kullanmıştık) yeni kitabı, Aralık 2008’te biz müridlerine hediye ettiği “karagöz ile boşverinbeni”de ettiği ve tabii ki yürekten vuran cümlesi geldi aklıma: “kapıcısızlık güzel şey” yazmıştı...
Ben burada sürekli olarak okuduğum dinlediğim şeyleri yazan bir insan mı olacağım bu durumda?! O zaman da çok mu nerd bir insanım acaba diye sorasım geliyor – ki sanırım öyleyim. Ne fena. Hep şarap ya da kahve içip, yanında az bişeyler yiyip, kitap okuyasım ve “sessiz olabilir misiniz aceba?” diye sorasım var yanımda yakınımda olan insanlara... Bi de işte sevdiğimiz müzikler.
Müzik demişken, Ayça Şen Başkan ve Astronot konusuna gelecek sefere değinicem. Henüz edindim ama kendisi ne yapsa severiz, bunu da sevicez sanırım, hatta seviyorum bile.

hafif sinirli dünya güzeli liz grondin, orman şarkıları söyler kebekçe (*)

2009-01-03T23:45:00.009+02:00

Dün işe gitmedim, ondan önce yılbaşı diye boş geçen (sayılır) birkaç gün vardı ve de yarın büyük aile buluşması var.
Ferhan “sıkıldım bok beyaz okul kitaplarından” der Gündeste’de. Ben de sıkıldım bok beyaz havadan bugün. Gerçi çalışma odamda, kahvem yanımda ve stoğu asla bitmeyen çikolatalı birşeylerle günü gökyüzünden bağımsız geçirdim; dışarıda bayağı bir yağmur vardı, benim okunacak ve notlar alınacak bir sürü işim. Bir de tüm gün jango dinleyip, onu bunu taciz ettim – e-mail marifeti ile şarkılar yollayaraktan.
Günün top 10’ini vericem az sonra.. Ama önce Greg Dulli & Mark Lanegan isimli uçuk insanlar ne süper bir durumdur ki dünyamız üzerindeler diye beyanatta bulunmak isterim... Mark Lanegan’ın sesi için tepeler falan aşılır ama Greg Dulli denen şahane insan (ki aslında acaip öküz bir insan olarak ifade ediliyor kendisi) gutter twins olayının ardındaki asıl dahidir çok net (bence) ve de ne büyük mutluluktur ki kendilerini yakınen gördü bu gözler, yeni melek’te, geçen sene.

Müzikal anlamda karışık geçen günden bazılarını burdan paylaşiyim istedim:

Adı üstünde “geçen sene çözemedik, bu sene çözelim” ya da resolutions

2009-01-01T22:18:00.013+02:00

Öff iyi ki bir sene bitti, öbürüne geçtik; herkes bir dilekler tutmalar, “önüme süper şahane şunlar bunlar fırsat olarak çıksınlar (çalışiyim de yapiyim değil de, onlar beni bulsun tadında)” ve de “sırf bana yetmez enişteme de zart zurt olsun, yengem de bu sene mutluluğu bulsun, bizim mahalleye bilmemne olsun, dünya barışı ve tüm insanların içhuzuru” falan...
Senelerdir şu bir tek günün ne farkı var çözebilmiş değilim, neden düne kadar spor yapmazken sırf seneler bir ilerledi diye insanlar kendilerine sözler verip spor yapma kararı alırlar? “Sene değişti yavrucuğum, sen aynısın – hatta biraz daha yaşlısın artık” diyen kimse olmaz mı bu insanlara? Seneler değişince bizim de değişmemiz tabii olası ama hiç yapmadıklarımızı yapmak anlamında değil de, sanki hayat bizi ne tarafa çekerse onu daha bir sindirmek şeklinde olabilir (bence?).
Bu sene Aslı’yla (Aslı hayvanı değil de, aynı raddede sevdiğim başka bir Aslı) oturduk ve hiçç resolution çıkartamadık. 2009 pek hedefsiz falan başladı; sadece çantamda olan kitabın son sayfasına “materyal olmayan mutluluk sebepleri” gibi çok felsefi bir cümle yazmışım. Şu an tam çözemiyorum manasını, o sırada 3 kadeh şarap içmiştim, sanırım parayla alınamayacak mutluluk gibi çok türkanşoraymışım o anda.
Elaleme kıl olmakla birlikte, yine de okuya okuya “hocam ben napıcam peki bu sene?” diye sorup duruyorum kendime – sanki şart resolutionlaşmak... (gerçi şart sanırım çünkü top 10 resolutions’ı incelemiş “amerikalı bilim adamları” – wikipedia'da bile most popular goals listesi var.. tüm dünya kilo vermek, para biriktirmek, sigarayı bırakmak falan filan aynı şeyleri istiyor...)

O zaman ben de 28 tane kitap okiyim bu sene (averaj 20 tane okurum, zorlayıcı bir hedef olsun bari), evin çeşitli yerlerine dağılmış ve yarım yamalak kalmış kitapları da okuyup bitiriyim, 2 senedir sürüklediğim bir saramago var, ayıp valla koskoca saramagoya. Bir de şu aldığım Nikon D80’imi bir güzel use & abuse ediyim artık, çantasında kuzu kuzu yatıyor yazık. Gitmediğim bir yere gidiyim yine. Bir de daha çok beyaz giyiyim bu sene, şimdi kıyafetlerime baktım da ne çok gri, siyah var ve lütfen yüksek topuklarımdan ayırmasın beni hiçbir güç.
Daha zor olanlar yani hedef konamayanlar ise; daha az üzgün olmak olabilir mesela, özellikle gereksiz alkol alınıp, eve dönülen ve “ulan herşey ne saçma” dedirten zamanları azaltmak.. ve de illa ki daha az yalnız hissetmek – bu sıklıkla kalabalıklarda olan bir durum, kendikendime hiç yalnız hissetmezken, kalabalıklarda hep yalnız hissediyorum – so o kalabalıkları azaltmak iyi olabilir.
Bugün jango’da jazzy gitti gün. En çok Thelonious Monk, Chet Baker, Dave Brubeck, Otis Redding ve Bobby Womack iyi geldiler günüme. Ama size bir Bill Withers şettiriyorum buraya. Lovely Day. Ben buraya koyuyorum, alacak kişi de kendini bilsin bi zahmet :-p
http://www.jango.com/stations/93428431/tunein?song_id=170921

Rampaların ustasıyım, gözlerinin hastasıyım...

2008-12-26T23:56:00.011+02:00

Maslak’tan (ki kendisi bence standart bir “anasının örekesi” semttir, artık oldukça uzun olan hayatımın sadece 1-2 senesinde şişli-teşvikiye civarında yaşamış, o seneler haricinde anadolu yakasında selamiçeşme-kalamış-dragos-fenerbahçe semtleri haricinde bir yaşam alanında bulunmamış bendeniz için) saat 14:07’de yola çıktık.
Köprü açık, kar sulusundan ve de "çalan albüm kimdir, cem adrian’a benziyor / yok cem’in sesi daha ince / gripin gibi ama biliyoruz ki zaten ikisi de değil vs vb" muhabbetlerle yol akıcı...

Sabiha Gökçen’i takip ederekten neredeyse İzmit’e kadar gittik (abartıyorum).
Sabiha Gökçen’e gitmeden TEM’den sağa sapmak, Kurtköy / Sultanbeyli / Samandıra tabelalarından “doğru” olanı tespit edip, AVM ve Outlet köpürmesi yaşayan memleketimdeki en son Outlet/AVM olan ViaPort’a ulaşmak hedefimiz. Asla delirdiğimiz için değil (ki aslında mümkün), işimiz gücümüz var, görmemiz gereken şömineli bir duvar, tespit etmemiz gereken “açılışa geç kalan ve ne yapacağı konusunda brief edilmemiş bir fotoğrafçı” var; ayrıca da “kırmızı giyilerek” katılım gösterilmesi gereken bir yılbaşı partisini geride bırakmamız lazım.

Sabiha Gökçen’leri pek güzel takip ettik. KGS’lerden OGS’lerden geçtik. Sabiha’dan oraya buraya uçarken önünden geçtiğimiz “aaa şurda işte” diyegeldiğimiz Viaport’un yine önünden geçtik, sağa saptık... Buraya kadar herşey normal. Muhtemelen saat 15:00 falan – en fazla.

Sonra kurtköy’ün içinden misiniz yoksa siz samandıralılardan mısınız aslen boyutunda en az 1 saat köy görünümlü kentimizde dolandık durduk. "Viaport çoook gerilerde kaldı usta, o şimdi uzak bir anı" dediğimiz anlar geldi, kavşaklarda dörtlüleri yakıp "şimdi napıcaz" telefonları açtık, göbeklerde "1 kesmez bizi, 2 defa dönelim bu göbeği" dedik (görülmesi gereken tabelaların ancak ve ancak göbekten 360 derece dönüşü tamamlayınca gözükmesi bir mühendislik hatası ya da belki de bir mühendislik harikası olabilir mi? olamayabilir mi? alaca karanlık kuşağına düşmüş olabilir miyiz?)
Kipa’nın “evet gerçekten açıldık ve hatta Viaport’tayız” diyen reklam panolarının Viaport’a giden yolu gösteren tek ve en nadide yönlendirmeler olması nedeni ile Kipa’ya liyakat madalyası vermek isteriz. Tam da bu esnada, kurtköy ilköğretim okulunun çıkış saatine denk geldik; sanki Amerika’da falanmışızcasına bilinçsiz bir kız çocuğu elinde bir tarafında geç, diğerinde dur yazan kartın “dur” kırmızısını bana gösterdi, 10 yaşındaki bir kızla laf dalaşına girdim o sinir içinde. Biz geçtikten sonra (ki oradaki göbeği de tam 360 derece dönmek durumunda kaldık) binlerce çocuk, sanki görünmez bir güç onları çağırıyormuş gibi yola saçıldılar... Eğitim şart.

Dönüşe geçtiğimizde, acılarımızın henüz bitmediğine, dönüşün en azından TEM’e çıkışının, gidiş kadar sancılı olacağına emindik – ki haklı çıktık. Tek bir aydınlatma olmayan ara yollarda, "acaba biz mi ters yöndeyiz yoksa şu an üzerimize gelmekte olan kamyon mu" ikilemleri içinde önce çevreyolu, sonra istanbul tabelaları ile huzura erdik.

Ben bakmadım, siz bakın diye, sitelerindeki “ulaşım” bilgisini buraya koyuyorum.

Eve varmak üzereyken Radyo Eksen’de Beast of Burden çaldı, günümü iyi kapattım. Sağolasın izocam ya da yuvarlanan taşın yosun tuttuğu hiç görülmüş mü... http://www.jango.com/music/The+Rolling+Stones?l=0

TomWaits'den Black Wings'i dinlerken okunacak yazı...

2008-12-22T23:12:00.011+02:00

Geçen hafta biraz kötü bir haftaydı.
Skalanın “bazen bazı şeylerin başkalarının iki dudağı arasında olması ne fena” ile “elimizden geleni yaparsak, aslında kadere hükmedebiliriz” uçları arasından gidip geldim.
Aslında soru şöyle: “bazı kararları birileri alırlarken, hakkında karar alınanlar bu kararların şekillenmesi sürecinde / öncesinde kendi kaderleri için birşeyler yapmışlar mıdır?” Kişi kendine bakıp, “yaptım” diyebilir belki. Bir diğeri de aynı aynaya yani o kişiye bakıp, “yapmadın / yetmedi” diyebilir. Görüşler de, düşünceler de görecelidir ve de durulan yere / bakılan açıya göre değişebilir. O zaman herkes kendi durduğu nokta itibari ile haklı olabilir.

Chuck der ki, Haunted’da (ki Diary’den sonraki bence en süper kitabıdır):
“It’s not a matter of right and wrong,” Mr.Whittier would say.
Really, there is no wrong. Not in our own minds. Our own reality.
You can never set off to do the wrong thing.
You can never say the wrong thing.
In your own mind, you are always right. Every action you take – what you do or say or how you choose to appear – is automatically right the moment you act.
His hand shaking as he lifts his cup, Mr.Whittier says, “Even if you were to tell yourself, ‘Today, I’m going to drink coffee the wrong way... from a dirty boot.’ Even that would be right, because you chose to drink coffee from that boot.”
Because you can do nothing wrong. You are always right.
Even when you say, “I’m an idiot, I’m so wrong...” you’re right. You’re right about being wrong. You’re right even when you’re an idiot.
“No matter how stupid your idea,” Mr.Whittier would say, “you’re doomed to be right because it’s yours.”
Sonuç itibari ile hayat biraz da kişinin nerede durduğu, kendisine nereden baktığı ve de başkalarının ne gördüğü ile şekilleniyor...

Cuma günü canım o kadar sıkkındı ki, iyi giden birşeyler varken etrafta, adapte olmak istemedim. 30 tane insan vardı, sanırım 2 kişiye falan “meraba” dedim. (Gerçi ben bir akşam yemeğine gidip, masanın yarısına meraba deyip, masanın devamındaki insanlara meraba demeden yerime oturabilecek kadar hayvan bir insanımdır - sebep sorulduğunda da, “masanın o tarafında beni sevmeyen insanlar oturuyordu” diyebilecek kadar bilinçsiz.) Neyse bu sefer etrafımdaki insanlar beni sevmiyorlardı diyemem, çünkü hiçbiri beni tanımıyordu, bunu fırsat bilerek, fiziken grubun içinde gibi ama aslında kafaca başka bir boyutta durdum mekanda. Durdum burada doğru kelime. Hiçbir işe de yaramadım çünkü.
Günü Kitchenette’te birkaç kadeh kırmızı ile virgüllendirmeye yakın (o kadar koşturmacaya rağmen gece bir yemeğe gidecektim), kafam daha da karışıktı.
“Bana en iyi gelen şey kitaplar” dedim. Remzi’ye gittim.

Şimdi Türkiye’de rafların arasında saatlerce oturup kitap alınacak bir kitapevi yok, onu kabul ettik ama bekçi dolaşır mı kitapçıda? Güvenlik görevlisi diyemiyorum çünkü adam çok net bekçi idi. Bir de ayakkabılarının altına metal / çelik bişeyler mi vurdurmuş nedir, her adımı yankılanıyordu Remzi’nin içinde (bir nevi modernize edilmiş bekçi düdüğü), bekçinin adımlarının yankısı yoksa kasiyerin telefonda kuzeni ile konuşması vardı zaten. Kitapevi denen yer, kütüphane kadar sessiz olması gerekirken... Zaten çoğunluğu kapağına bile bakılmayacak kadar kötü kitaplar vardı raflarda. İyice canım sıkıldı, sevdiğim kimler var’ı bile incelemeye gücüm yoktu, ben de direkt yayınevi itibari ile baktım. Bulduğum birkaç Vintage’ı aldım.
Bir Philip Roth okuyorum şimdi, Letting Go.
Okuduğum son sayfada “Lives are complicated and private.” diyor.

"Hakkaten öyle hocam" diyoruz kendisine, saygıyla.

Şimdi de Kibariye'den: Ölürsem kabrime...

2008-12-17T22:25:00.025+02:00

Şirket beni seviyor da ondan mı yoksa aslında inceden kıl olduğundan mı tam bilemiyorum ama bir “coaching” programına dahilim. Bu mühim birşey çünkü az sayıda (2009 için sadece 2) kişiye özel bir program planlanıyor. Bu konuda benimle çalışmak için uzun yollar aşaraktan, kendisi de uzuuun bir kadın geldi uzak diyarlardan, acaip uzun çizmeler ve sadece siyah & sözlüklerde bile kendisine yer bulan tanımı ile o mavi: parliament mavisi takılar ve de kıyafetler taşıyan bir kadın... Hadi hayırlısı dedim...
Oturduk, karşılıklı (hafif terapi tadında) "tanışalım" dedi. Haydaa ben böyle kendimi anlatmayalı (allah anlattırmasın) bayağı bir yıl olmuş. Şurda şunu yaptım, ordan sıkıldım buraya gittim, sonra şunu yaptım falan diye anlattırdık bir süre. "Benimle ilgili merak ettiğin birşey var mı?" dedi. "What origin are you?" gibi konumuzla uzaktan yakından alakası olmayan bir soru sordum (o sırada not defterine birşey yazmadıysa da, korkarım sonradan “manasız ve yersiz sorular” diye bir not düşmüş olabilir). "Half British, half Egyptian" dedi.

A-ha! dedim ben de. British gibi konuşan, Egyptian gibi bir kadın.

Brit-Egypt yöneticimizin bir de ismini biliyorum ama napıcaz di mi şimdi kendisini topluma deşifre edip, gerek yok. Bir de title var elimizde: Head of Talent Management. (Yıllar önce bir projede, kartında “Ampul Müdürü” yazan birisi ile tanışmıştım. Sanırım Philips falan için yaptığımız bir projeydi, şimdiye kadar duyduğum en fena title’lar listesinde açık ara 1.dir).

Şirket eğitmenlerinin / İnsan Kaynaklarının eğitim kanadında çalışanlarının bir ortak noktaları var: uzun uzun sohbetler etmeyi seviyorlar. Aslen iletişim insanları oluyor bu kişiler. Bir kahve içelim ama konuşalım istiyorlar. "Ben seni dinlerim, önce sen istediğin kadar anlat" diyorlar. Hakkaten de dinliyorlar, sıkılmıyorlar. Ben mesela o kadar uzun uzun anlatsa birisi, anlattıklarını duyup, ani soru gelirse cevap da verebilirim ama asla dinlemem – bekleyen / aslında o an yapmamda daha çok fayda olan işleri düşünmeye başlarım, kafamda bazılarını çözerim falan hatta; eğer bu kişi masamın yanında / yakınında durup / oturup bana birşeyler anlatıyorsa, zaten direkt 3.dakika itibari ile göz temasını kendisinden hunharca alıp, ekrana veririm, arada kafamı kaldırıp kendisine sıkkın sıkkın bakarım da... Neyse, bu ben gibi olmayan kişiler pür-dikkat karşılarında kendilerine birşeyler anlatan insanlara odaklanıyorlar. HofTM kişisi de beni pür-dikkat dinledikten ve benim “kontrol manyağı” ve de “rahatsızlık verecek derecede direkt” oluşumla ilgili tespitleri kendisi de yaptıktan sonra (ki bu tespitler 2 yaşında gittiğim yuvanın müdiresi zamanında başlayıp, “üzerinde çalışıyorum” diye kendimi kandırma girişimlerime rağmen tüm hocalarım, arkadaşlarım ve tümmm iş arkadaşlarım tarafından tespit edildi / ediliyor yıllardır)... bana bazı çalışma konuları verdi.

Bir tanesi şu daha önce duymuş olabileceğiniz “cenaze” hikayesi. İşte bir sabah kalkıp, herşey normal: dişler fırçalandı, çiş yapıldı, giyinildi, sokağa çıkıldı... falan derken... Uzakta bir kalabalık görüyorsunuz. Kalabalıkta arkadaşlarınız, aileden yakınlar, şirketten insanlar ve hatta konu/komşu/etraf diye tanımlayabileceğiniz birileri var. “Hoca? Hayırdır? Bu insanları ben tanıyorum da, onlar birbirini nerden tanıyor? Niye burda toplaşmışlar?” sorusunun cevabı, şu işe bakınız ki: cenaze aynen sizin cenazeniz. O insanlar sizin için ne diyorlar? Ne demelerini istersiniz? çalışması bu...
Düşünücem ben şimdi. Ne derler? Ne demelerini istiyorum? falan diye.

HofTM’a “huzura ermişim, boşver ver, ne derlerse desinler; sana bişey olmasın” demek istedim ama bunu içimden söylemekle yetinmemin kariyer yolculuğum için daha hayırlı olacağına dair bir ses duydum, sağ omuz başımdan gelen...

Bu coaching; kısmen HofTM kişisinin İstanbul’a gelişi, kısmen benim onunla dünyanın bazı yörelerinde buluşmam, kısmen telefon, kısmen mail aracılığı ile gerçekleşecek. Anlatırım...

Yoksa Mace Bergen’in kocası mı?

2008-12-14T16:45:00.013+02:00

Sanat eğitimi almış, koleksiyoner ve de aynı zamanda önemli bir hukuk adamı, birgün Metropolitan’a girer ve Picasso’nun Universal Woman tablosunu “asit” ile mahvederse?!

Kitap biraz adamımızın kafasından geçenler, biraz etrafındaki insanların hakkaten yaşadıkları / söyledikleri, biraz olaya duhul eden sanat polisi (Art Squad, memleketimde de var mıdır?!), savcısı / savunma avukatı vs, onların akıllarından geçenler ve de tv’de / sokaklarda yaşananlardan oluşuyor. Adamımız rüyamda şunu gördüm, sonra aklımdan bunlar geçti falan derken italik harflerle konuşuyor – biraz ezik olmuş. Ama herkes anlasın diye yapmış Everett bunu, o yüzden iyimser ruh halimizi koruyor ve kendisine “peki, hadi öyle olsun” diyoruz.

Akıl ve ruh sağlığı gayet yerinde iken, kendi de tam neden bilemeden, Met’e girip bu işi yapıyor ve de anında yakalanıp, suite tadında ve adında (rothko suite) bir hapisane odasına transport ediliyor. Bu kısmı olasılıklar dahilinde; hatta utanmayıp “neden hiç kimse böyle birşey yapmadı acep şimdiye kadar?” diye de düşündürüyor insanı bi nebze.

Devamında savunma avukatı –ki hot bir colombian-spanish kırması abla görüntüsü çiziliyor gözümüzün önünde, olayı hırsla çözmek isterken (adamımız konu ile ilgili konuşmaya pek ihtiyaç duymuyor çünkü dediğim gibi, kendi de zaten “neden?” sorusuna tam bir cevap veremiyor), işte savcı da olayı kendi kariyeri için acaip önemli gördüğünden (vali mi ne bişey olmak istiyor), kitabımız arada Grisham tadını yakalayacak gibi olsa da, kısa ve akışkan olduğundan, kendini bitirttiriyor.

Asıl bence kitabı acaip (önemli anlamında) kılan, insanların verdiği tepkiler. İşte burası çok gerçek ve yine çok ürkütücü tabi. Önce Mace’in (evet asıl adam Mace) yaptıklarına tepki gösteren ve “beni Picasso’dan ettin” diyenler çoğunlukta iken, giderek adamı putlaştıran ve de “çıkınca benimle evlen, alaska’dayım ve de böyle gözüküyorum” diye fotoğraflı mektup yollayanlar artıyor. Halk galeyana gelip, müzelerdeki / sanat galerilerindeki eserleri vandelize ediveriyor, “art creates money – art is selfish – truth may hate art” pankatları açılıyor çeşitli gösterilerde; tv’ler sadece bu olaya kitlenip açık oturumlar, mace çocukken de mi böyleydi konulu programlar vs yapıyorlar, hatta bir parfüm reklamı sanat galerisinde bir resmi sprey boyayla mahveden bir kadının bir adam tarafından hayvani arzulanmasını plot/script olarak seçip, reklam filmi yapıyor (“racy” intones a sexy female voice – sometimes you have to be very naughty in order to be very nice) ve de en sonunda Met ve Whitney Museum of Art ve Guggenheim kapılarını kapatıyorlar.
Şu prg mesela acaip tüyler ürpertici değil mi?
On Fifth Avenue between Eighty-First and Eighty-Fourth streets, a sunny spring day finds the pyramid of steps leading up to the main entrance of the Met deserted. There are no colorful banners announcing special exhibitions fluttering in the wind. The Metropolitan Museum of Art looms large, cold, and alone, like a distant mausoleum.

Yine bi küçük chuck tadı yakalamış ve de “vay bee hakkatennn olsa ne acaip olur” dünyasında gezinmiş olaraktan, tüh akşam olmuş, haftasonu bitmiş...

http://www.pleasureboatstudio.com/Artrageinfo.htm

http://www.artchive.com/artchive/P/picasso.html

Kim nerede?!?!?

2008-12-13T14:18:00.012+02:00

Yuh! demek istiyorum.
Son zamanlarda şahit olduğum en endişelinesi kampanya.
http://www.avea.com.tr/tr/sta/bireysel/servisler/eglence/kimnerede_demo.html

Sitedeki duyurularında Avea, “sevdiklerinizin nerede olduğunu bilin, aklınız rahat olsun” deyip, örnekler de veriliyor “oğlunuz okula gitti mi?” “kızınız kurstan döndü mü?” “eşiniz ofisten çıktı mı?”

Aklınız rahat olsun diye bir ifadeyi ilk kez duymanın (içiniz rahat olsun değil midir o?) ötesinde, çok korktum. Bir çocuğum olsaydı, saykoya bağlayıp, “dur bakalım okula gitti mi, yoksa sokaklarda sürtüyor mu, dersler bu haldeyken bu hainevlat neler yapıyor, kurslara tonlarca para döküyorum ama o kurs çıkışı gezmelere mi gidiyor?!” der miydim? Ya da “omzunda saç buldum, sarı ve uzun benim diil, acaba bu adam ofisten çıkınca iki tek mi atıyor?!” diye krize girer miydim?
Sanki ben yapmazdım ama yapacağına maalesef emin olduğum birsürü insan tanıyorum, tüm memleket “zaten öldürmeye gitmiştim, oh iyi oldu” ruh halinde iken, bu nasıl bir kampanya? Ve neden?
“İzin al” diye bir ara aşama var... Ama benim karanlık bakış açımı dikkate alırsak, o izin al kısmı tamamen hikaye. Hem her sorgulamada izin alacak bile olsan, zaten o zaman ulaşmış olmuyor musun o insana? Ve de “eve gel” ya da “nerdeysen bilicem ben” demiyor musun? Çok feci.

Bizim gençliğimizde cep telefonu yoktu. Cumartesi Bağdat Caddesinde takılmak için Cumadan program yapılır, saatler mekanlar belirlenir, Cumartesi tekrar telefonla konuşulmazdı bile. 14:00’de A-la-minute’de dediysek, orda olurduk kızlar sürüsü olarak, salata barının başında hatta. Kimseler geç kalmazdı, geç kalınsa da sms marifeti ile “şurdayım, trafik berbat, 1o dakka” falan diye bilgi verilmezdi; paşa paşa bekler birbirimizi, sinire keseceksek de keserdik. Cumartesi okul partileri olduğu zaman, bazen biraz karanlık falan “diskolarda”, giyinip giderdik; evden çıkarken kaç gibi dönebileceğimizi söylerdik belki en fazla...
Okula dair en keyifli anılarım teneffüsler. Hiç şahane eğlendiğim ya da supersonic eğitimler aldığım için hafızamdan çıkmayan dersler yok. Teneffüslerin sonunda çalan zilin duyulmadığı zamanlar var, “i’m sorry i’m late”ler... Sabah ilk iki dersin kırıldığı zamanlar var, kahvaltı etmeye gittik, yetişemedikler. Öğleden sonra son dersin kırıldığı ve Moda’ya Kırıntı’ya gidip, sonra Kadıköy’e McDonalds’a gidip, hem dedikodu yaptık, hem de bi yedik, bi yedik, çok tokum valla dönemleri; giderek lise son’da okulu kırıp Kadıköy’de Mercan’da bira içmeler. Son sene Mef’e gittiğimiz zaman, Melda’yla aynı saatlerde ama farklı sınıflarda idik, birçok Pazar sabahını izbe bir cafe/pastanede “hayata dair” konuşmalarla geçirmiştik. Üniversitede bir dönem boyunca hergün okula gittim, haftanın bazı günleri hiç derse gitmedim. Bebek’te kahvaltı - muhabbet, sonra acıktık hadi Vagabondo’s’a pizza yemeğe... Ece istanbul’a geldiğinde – ki tüm sömestr tatili demekti bu, nerde olduğumuz belli olmazdı, insan dediğin kuş misali bir yerde yemek yerken, başka bir yerde fotoğraf çektirir, sonra bambaşka bir yerde “çok gizli” bir partiye pop-up eder, ordan gider saatlerce kendimizi bir kitapçıya kapatır, sonra elimizde aynı kitaplarla çıkardık.
Hayat böyle güzeldi. Benim annem de beni merak ederdi. Evli olduğum dönemde “geç kaldım” diye dertlenen bir kocam da olmuştu. Ama kimsenin nerde olduğumu öğrenmek için cebimden beni haritalandırması söz konusu olmadı, çok şükür!
Hala hayatımdaki en büyük lüksün, kimselere hesap vermemek olduğunu düşünüyorum. Gece-gündüz, istediğim saatte... Yazın sabah uyanıp “bugün yazlığa gidiyim, sürpriz olsun” demenin ve biranda kalkıp 2 bikini-1 kot-1 t-shirtle yollara koyulmanın hazzını hiçbirşeyle değişmem.
Scott Adams yıllar önce “ensesine chip takılan ve cubicle’lar arasında nerde olduğu belirlenen Dilbert” karikatürü çizdiğinde, gerçek olabileceğini düşünmüştüm de, özel hayata bu kadar müdahale edilebileceğini hiç aklıma getirmemiştim...

Be afraid. Be very afraid...

The Story inside the Story

2008-12-11T23:23:00.015+02:00

When she was old, too, grey-haired, she went to the photographer’s, alone, and had her photograph taken in her best dark red dress and her two bits of jewellery, the locket and the gold and jade brooch, a little round of jade sheathed in gold. In her photo her hair’s done nicely, her clothes just so, butter wouldn’t melt in her mouth.
The better-off natives used to go to the photographer’s too, just once in their lives, when they saw death was near. Their photos were large, all the same size, hung in handsome gilt frames near the altars to their ancestors. All these photographs of different people, and I’ve seen many of them, give practically identical results, the resemblance was stunning. It wasn’t just because all old people look alike, but because the portraits themselves were invariably touched up in such a way that any facial pecularities, if there were any left, were minimized. All the faces were prepared in the same way to confront eternity, all toned down, all uniformly rejuvenated. (...) And they all wore an expression I’d still recognize anywhere.

My mother’s expression in the photograph with the red dress was the same. Noble, some would say. Others would call it withdrawn.

Bilelim Öğrenelim. Öğrenelim Şaşalım.

Duras, based the book on her own life and was 70, an old woman, when she wrote it. It went on to win the Prix Goncourt, France’s most famous literary prize, sold over 3 million copies in France alone.

Marguerite Donnadieu was born on April 14, 1914 in Gia Dinh, a town in the south of French Indochina, now Vietnam, north of Saigon. At age 15, she met Lee, a rich young Chinese man – the Lover. In 1984, when her most successful book established her fame; she was seperated from her second husband, alcoholic, and living with a much younger man.

Throughout her life, Duras stuck to her guns, which made her difficult to live and work with. She herself said, “I’m not sure I could put up with Duras.”

She died in Paris in 1996 and is buried along with Jean-Paul Sartre, Simone de Beauvoir, Eugene Ionesco and Guy de Maupassant, in the Cimetière de Montparnasse.

Yurdum İnsanı

2008-12-08T23:20:00.002+02:00

Acaip sıkıldım A.R.O.G. vs Recep İvedik muhabbetlerinden. Ne pis polemikmiş. A.R.O.G.’u belki de bu yüzden sevmedim. Güldüğüm yerleri hatırlamıyorum bile şimdi. Ekranda sürekli CMYLMZ’ı ve ekürilerini görmek çok acıklı geliyor. Nasıl yoğun bir PR planı yapmışlar kardeşim! Ve de her seferinde “A.R.O.G. özel yayını” ya da “programlara hiççç çıkmayan cem yılmaz, sadece bize geldiii” gibi bir cümle mutlaka kullanılmakta... Koskoca CemYılmaz da biteviye “çok güldük biz çekerken, aha hahah hah bakın hala gülüyorum” demekte... Her geçtiğim kanalda (ki TV izlemeyen bir bünyem var aslen) TTNetTürkTelekomAvea reklamları, sokakta kafamı çevirdiğim heryer A.R.O.G. afişi.
A.R.O.G. altı olduk ve hatta A.R.O.G. sivilceleri çıkartıcam yakında.

Tüm bu A.R.O.G. stresi yetmezmiş gibi, 3 aydır falan “ama bi de şöyle bir durum var” dememize rağmen, Recepİvedik2 için bizim mağazada çekim yapılmasına istinaden tüm şartları yerine getirdi Rİ2 ekibi.
Dün sabah 09:00’dan 21:00’e kadar mağazada (hem Pazar, hem bayram arifesi olmasına istinaden daha da keyifli!!) Rİ2’nin bir sahnesi çekildi. Hiç de eğlenceli değillerdi, öyle arkaplanda sürekli gülelim, sevelim, sevilelim bir halleri varmış ya da olabilirmiş gibi gelmedi bana. “SESSSİZZZLİKKKK” diye bağıran bazı insanlar, “HEMEN YERLERİMİZE, TEKRAR EDİYORUZ” diye bağıran aynı insanlar, “TRAFİKKKK” diye bağıran aynı insanlar, “Pelin Hanım tekrar alalım sizi” diye seslenen aynı insanlar vardı; bi de çok ciddi “HALA TELEFON SESİ GELİYOR KULAĞIMA” diye “höt!” eden yönetim.

Recepİvedik karakteri çok gerçek geliyor bana. Burnu 10 santim kadar uzun, yılan derisi taklidi ayakkabılarının arkasına basıyor. Aynı pantolon, aynı gömlek ve illa ki süet taklidi bir mont giyiyor. Yüzündeki kıllar biraz abartılı ve fazla koyu ama salaklığı ve öküzlüğü ile gerçekten de yurdum insanı. (Misal ben geçen hafta bir kez bile “öküz” demek ihtiyacı hissetmemişken, havaalanından çıktığım anda taksi şoförüne, yanımdaki aracın sürücüsüne, karşıdan karşıya geçmeye yeltenen yayaya, ışıkta durmayan ayıya – ki bknz hemen şu anda bile şoför/sürücü/yaya’yı takiben bir ayı geldi beynimin kıvrımlarından parmak uçlarıma emir olaraktan, “öküzzz” dedim arabayı kullanırken).
Çok gerçek ve çok yurdum insanı olan Rİ dün beni çok yordu. Sahne çekilirken çok gerildim. Tam olarak neye gerildim bilmiyorum. Scripti okumuştuk, sahnenin tüm detaylarını da biliyorduk, “dikkat” dediğimiz herşeye dikkat de ettiler (castteki kızın ojelerini sildirdik, saçını toplattık, makyajını azalttık, yaptık ettik dedik...), söyledikleri şeyin haricinde birşey yapmadılar, partneri oynayan kız cin gibiydi, pattkütt gereken yerlerde gereken lafları giydirdi, “caramel macchiato veriyim içine de extra espresso shot ekleriz” dedi, bunu diyebildi! ve de son plan da çekildi... “Bitti o zaman” dediklerinde, film de gerçekten bizim mağazada bitti. Şampanyalarını patlattılar, bize teşekkür ettiler, gittiler. Şimdi montaj öncesi son halini de görücez...
Neden gerildim o zaman?? Sanırım beni rahatsız eden, benim dünyama bu kadar yakın temas girişiydi Recepİvedik’in. Reklamlarda ve filmlerde pek seviyorum kendisini ve de çok gerçek buluyorum ama her sabah kahvemi aldığım, gün içinde defalarca inip toplantılarımı yaptığım mağazamda görmek biraz ağır geldi... Umarım film Rİ gerçeğinden uzak bir film olmaz, yurdum insanının portresi olur.

Ve de sanırım bu hayatta hiçbirşey için yüksek beklentiye girmemek, bazen sürprizlere yer bırakmak lazım.

A.R.O.G. için beş dakika sessizlik...

Çok üşüdüm, iyi ki döndüm.

2008-12-08T00:12:00.002+02:00

Pazartesi sabahı gittim. Çok soğuktu. İnerinmez üşüdüm.

Her seferinde yaptığım gibi, asıl gitmem gereken yere önce “dur ben ordan diil de, burdan gidiyim” dedim. Chizwick park’ta indim. Sonra “abicim, niye kasıyorsun?” dedim. Bekledim ki, gelsin Richmond. Döndüm Turnham Green’e. Bir durak sonra Gunnersbury’de indim.

Azcık yürüdüm, yüzüm gözüm soğuk. Chizwick Mayor pek çok retro...

Akşam Chutney Mary’de bol alkol ve indian food.

Sonra; hep mi soğuk olur Londra? Ve de metro’da çalışma var, yandan geç...

Akşamlar hep alkollü. Bischop’s Gate’de champagne ve smoked & cured plate ve arjantinlerden gelme bir pinot....

Hiç alışverişsiz –bi kedim bile yok- ne kitap, ne cd, ne granola; sadece bir gömlek, bir babet alarak döndüm.

Gelirgelmez A.R.O.G. :-( Çok mu yüksekti beklentim? Çok mu fazla bu hayalkırıklığı? :-(

Bu gece acaip içesim var – ki içiyim o zaman diyerek, yurdumun en güzel şarabı kavaklıdere boğazkereyi açtım, bir meharis yaktım. Kafam dumanlı...

One Day in Alaçatı

2008-12-06T20:27:00.001+02:00

2008-11-30T23:10:00.001+02:00

Seatbelts securely fastened, seat backs and table trays in their upright positions, and carry-on luggage securely stowed underneath the seat in front.
TK 1979 ile sabah 08:15’de bu manzara olacak gözlerimin önünde.

Çantada en az 3 kitap, sabah alınmış bilumum dergi, şeker, çikolata; kulakta artık gına gelinmiş / getirmiş içeriğinden dolayı sadece uzun seyahatlerde kullanılan i-pod ile 3saatküsurdakika...

Akşamları bol alkollü, gündüzleri gri ve ıslak ama güzel şehirden; biraz kitap almalı, bikaç cd, bi de bol bol granola. Uzun uzun yürümeli sonra, bir şapka - bir atkı ile rüzgarı da ardıma alınca...

2008-11-30T00:23:00.002+02:00

Cappy Ağacı altında uyuyakalsam, “çaktırma”dan

Hastayım Cappy Ağaçlarına.
Fenerbahçe stadyumunu geçer geçmez, outdoor harikası bir cappy ağacı var. Yeşile hasret mi kaldım nedir? Üstündeki portakalları falan tek tek sayabilmek için trafik tıkansın istiyorum.
Bugün Gülsen bana, kıbrıs seyahati - kasketli ve keçi sakallı bir adam - yıldızlarla kaplı kocaamaan bir gökyüzü dedi ve de köklerinden gökyüzüne uzanan o kocaman ağaçlardan.. Cappy Ağacı dedim ben de.
Fotoğraf benim değil. Pazarlama sitelerinden birinden indirdim.

Ece’yle “yaşlanınca” listemizde böyle bir “wish” de vardı (var mıydı?); yeşillikler içinde bir evde, bahçede büyük bir yemek vermek, ağaç gölgesinde şezlongda (boşalmış kırmızı şarap kadehleri kucaklarda), çaktırmadan sızıp kalmak...

Ve de Melis, babamı görmüş rüyasında “ölmedim Meliscim, çaktırma, geziyorum” demiş Melis’e. "Çaktırma" derken, göz de kırpmıştır dedik Gülsen'le....

Nam-ı Diğer: Melankoli...

2008-11-27T20:32:00.002+02:00

Bu adam kaç yıldır hayatımda? Bilmiyorum.
Blue Valentines’ı ilk kez kaç yaşındayken dinlemiş olabilirim?

Hiç hatırlamıyorum.
Bilemeyeceğim, hatırlayamayacağım kadar zamandır hayatımda.

(Kramer'a ilham verdiğini düşündüğüm) bir küme kıvırcık bukleli kafasından çıkan sözlerle:
With charcoal eyes and Monroe hips, she went and took that California trip. Well, the moon was gold, her hair like wind. She said, don’t look back.
Well, he gave her a dimestore watch and a ring made from a spoon. Everyone is looking for someone to blame but you share my bed, you share my name.
Yüzündeki ifade ile: ders veren... hiç de umrumda değilsiniz aslında diyen... bazen ağzınızı burnunuzu kırarım, adam olun dinleyin diyen… ve en çok da dalga geçen…
Çıkardığı ve içinde yer aldığı tüm “tütsülü” “derin” “karanlık” seslerle…

İlk cd’yi ne zaman / nerden aldığımı da hatırlamıyorum ama real gone’ı notting hill’deki ikinci el cd’ler satan dükkanlardan birinde aldığım günü çok iyi hatırlıyorum. Metrodan inip Queensway’e doğru yürüyünce, soldaki şık ama soğuk (belki de şık olduğu için mi soğuk?) Sbux’u geçince, 1-2 dükkan sonra yine solda Music & Video Exchange’de saatler geçirdiğim ve kendimi çok mutlu hissettiğim o gün. Yağmurlu, gri ama her daim güzel Londra’da.

En şaşırtan / keyiflendiren sürpriz ise, Dilek’in ikinci (ve bu sefer mutlu olduğu) evliliğinde, gelinle-damadın havuz kenarındaki düğüne tepelerden bir yerlerden inerken, teşrif parçaları olaraktan Russian Dance’i çaldırmaları… Yol uzun, gelinlik / kuyruk / topuk falan yürümek zor ama Russian Dance’in cızırtılı kaydı arada pause eder ya, Dilek tam o pause'da gelmiş karışmıştı davetlilerin arasına, gözünde pırıl pırıl bir güneşle.

Bir de karanlık beynimin derinliklerinde, ölünce arkamdan şunu çalsınlar vardır:

Watch Her Disappear

(Last night I dreamed that I was dreaming of you and from a window across the lawn I watched you undress, wearing a sunset of purple tightly woven around your hair that rose in strangled ebony curls, moving in a yellow bedroom light the air is wet with sound. The faraway yelping of a wounded dog and the ground is drinking a slow faucet leak. Your house is so soft and fading as it soaks the black summer heat, a light goes on and a door opens and yellow cat runs out on the stream of hall light into the yard. A wooden cherry scent is faintly breathing the air / I hear your champagne laugh / You wear two lavender orchids, one in your hair and one on your hip / A string of yellow carnival lights comes on with the dusk circling the lake in a slowly dipping halo / And I hear a Banjo tango and you dance into the shadow of a Black Poplar Tree, I watch you as you disappear /

I WATCH YOU AS YOU DISAPPEAR...)

2008-08-27T21:18:00.002+03:00

Cannes'de Madame Barriere.
Her sabah 10:00'da Majestic Barriere'in bahçesine iner.
Başında geniş kenarlı bir şapka - kıyafetine uygun... Gözünde gözlükleri. Dudağında kırmızı ruju. Parmaklarında yüzükleri...
Kahvaltısı bir kase muslie ve bol kahkahadan oluşur.

Kahvaltı sonunda, çantasından çıkarttığı purosunu yakar - en az 80 yaşında olmasına rağmen..
Ve bunu yazan, tek birşey düşünür: "kötü kızlar puro içsin, iyi kızlar süt"...

Yanında dinlenesi: "Her" (Tindersticks)

Okuyordum: "Moderato Cantabile" (Marguerite Duras)